''Στο 3×3 γίνονται βήματα αλλά θέλει δουλειά και υπομονή''
Μετά τη Θεσσαλονίκη και το ΔΕΗ Street Basketball, η ανδρική 3×3 Team Athina, ετοιμάζεται για το δεύτερο stop, αυτή τη φορά στη Σόφια όπου το διήμερο 5-6 Ιουνίου θα πραγματοποιηθείτο Sofia Open Palms Litequest. Οι Νίκος Χουχούμης, Κωνσταντίνος Δενδρινός, Ανδρέας Πετρόπουλος και Παναγιώτης Φρίμαν Ετζιάκα, αναχωρούν για την πόλη της Βουλγαρίας έχοντας ως στόχο να πετύχουν το καλύτερο δυνατό, με τον Πετρόπουλο να επισημαίνει ότι το εφετινό καλοκαίρι, «θέλουμε να πάμε όσο πιο μακριά μπορούμε. Να προσπαθήσουμε να υιοθετήσουμε ως ομάδα τις αρχές που έχει το 3×3 γιατί είναι εντελώς διαφορετικό από το 5×5, και βήμα βήμα να χτίσουμε την παρουσία μας».
Ο παίκτης του Κολοσσού Ρόδου, ο οποίος αγωνίζεται στο 3×3 από το 2023, σημειώνει επίσης ότι «τα προηγούμενα χρόνια το άθλημα δεν ήταν τόσο οργανωμένο, αλλά από φέτος γίνεται μια πάρα πολύ καλή προσπάθεια», κάτι που βρίσκει σύμφωνο και τον Παναγιώτη Φρίμαν Ετζιάκα. «Το επίπεδο -λέει- είναι πολύ ανεβασμένο, κι αυτό φάνηκε και στη Θεσσαλονίκη». Ο έμπειρος παίκτης της Δάφνης, από την πλευρά του, «μυήθηκε» στον κόσμο του 3×3 σχεδόν από την πρώτη στιγμή που άρχισε να ασχολείται με το μπάσκετ, παίζοντας με παρέες και φίλους στα ανοιχτά γήπεδα της Αθήνας. Κάτι ανάλογο ισχύει και στην περίπτωση του Ανδρέα Πετρόπουλου, ο οποίος μάλιστα αναπολεί τις στιγμές που ξημεροβραδιαζόταν στα γήπεδα στους Θρακομακεδόνες, πριν αρχίσει η επαγγελματική πορεία του στο μπάσκετ.
Ο Ανδρέας Πετρόπουλος μίλησε για τη νέα εποχή του 3×3 στην Ελλάδα, μοιράστηκε τις σκέψεις του και θυμήθηκε τα χρόνια όπου το έπαθλο για τους νικητές στους αυτοσχέδιους streetball αγώνες ήταν ένα καλό… κέρασμα.
-Πρώτο stop η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, μία πόλη η οποία απέδειξε, μέσω της παρουσίας των φιλάθλων στο 3×3 ΔΕΗ Street Basketball αλλά και τη στήριξή τους στην επαγγελματική ομάδα ΔΕΗ Team Athina που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, ότι αγαπά το μπάσκετ. Ποιες ήταν οι δικές σου εντυπώσεις από την πρώτη στάση στη Θεσσαλονίκη;
«Όσον αφορά στη διοργάνωση του τουρνουά, ήταν πανέμορφη και με πολύ κόσμο που την χάρηκε. Στο αγωνιστικό μέρος, σταθήκαμε λίγο άτυχοι στη διασταύρωση όπου πέσαμε πάνω σε μια πολύ καλή ομάδα, το Δουβλίνο. Σίγουρα είμαστε ακόμα ανέτοιμοι, αλλά μάθαμε από λάθη μας και τώρα ετοιμαζόμαστε να πάμε στη Σόφια».
-Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείς με το 3×3, ποιο ή ποια είναι τα στοιχεία που σας κινεί το ενδιαφέρον στο παιχνίδι και ποια είναι τα προσόντα που απαιτούνται για να ανταπεξέλθει ένας παίκτης στις απαιτήσεις του αγώνα;
«H κλήση στην Εθνική ομάδα του 3×3, η οποία αποτελεί τιμή για κάθε αθλητή αφού έχει τη δυνατότητα να εκπροσωπήσει τη χώρα του. Ακόμη και σ’ ένα άθλημα που δεν είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα. Το πρώτο κίνητρο, λοιπόν, ήταν αυτό. Το δεύτερο ήταν ότι μπορείς να έχεις μία ομάδα, έναν χώρο αλλά και συμπαίκτες με τους οποίους κάνεις πολλή σκληρή προπόνηση η οποία σε προετοιμάζει και για την χρονιά σου στο 5×5. Από ‘κει και πέρα, το 3×3 είναι ένα πολύ έξυπνο παιχνίδι. Θέλει τρομερή αντίληψη, γρήγορες αντιδράσεις και καλό physicality. Επομένως, ένας αθλητής πρέπει να διαθέτει γερά… πνευμόνια, να είναι αρκετά δυνατός, γιατί και τα κορμιά είναι πολύ δυνατά ειδικά στις υψηλές κατηγορίες, και το βασικότερο, να έχει καλό σουτ».
-Το 3×3 είναι ένας αγώνας ο οποίος «γεννήθηκε» στους δρόμους και στις αλάνες απ’ όπου προφανώς πέρασες κι εσεί πριν ασχοληθείς επαγγελματικά με το μπάσκετ. Θυμάσαι πού έπαιξες για πρώτη φορά ένα «μονό» με τους φίλους σου;
«Φυσικά και το θυμάμαι. Ήταν στο σχολείο μου στους Θρακομακεδόνες. Η αλήθεια είναι ότι αναπολώ εκείνες τις στιγμές, αλλά δυστυχώς μεγαλώνουμε. Τώρα οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές, όμως έχω την τύχη να εκπροσωπώ τη χώρα μου κάτι για το οποίο είμαι πάρα πολύ χαρούμενος».
–Αν είχες τη δυνατότητα να παίξεις έναν αγώνα 3×3 και να διαλέξεις εσύ τους αντιπάλους σου, ποιους τρεις παίκτες πρώην ή νυν NBAerς θα επέλεγες και για ποιο λόγο;
«Ο νούμερο ένα θα ήταν ο Γιόκιτς, γιατί μεγάλωσε με το 3×3. Στο παρελθόν σε δηλώσεις του είχε αναφέρει ότι όταν ήταν μικρός έψαχνε άτομα από το Facebook για να παίξει 3×3. Ο δεύτερος θα ήταν ο Τζόρνταν, γιατί είναι το είδωλό μου και ο τρίτος, ο Άλεν Αϊβερσον, γιατί είναι η έννοια του streetball. Βέβαια, αν έπαιζα αντίπαλος με αυτούς τους παίκτες προφανώς θα έχανα, αλλά θα χαιρόμουν το παιχνίδι!»
-Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά στους Street Basketball αγώνες είναι η μουσική και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τον κόσμο. Αν σας ζητούσαν να επιλέξετε ένα τραγούδι το οποίο θα «ανέβαζε» την ενέργειά σας, ποιο θα επέλεγες;
«Το «Βαλαωρίτου» από τον Bloody Hawk».
