Ο Ροδίτης προπονητής της Ανόρθωσης!
Ο Ροδίτης προπονητής του βόλεϊ Κωνσταντίνος Καρπαθάκης, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζει στην Κύπρο και εργάζεται στην ιστορική Ανόρθωση μίλησε στο Μάκη Δούβαλη για όλους και για όλα. Ο νεαρός προπονητής μίλησε για τη ζωή του στη «μαρτυρική» μεγαλόνησο αλλά και επί παντός επιστητού για το βόλεϊ. Αναλυτικά:
Για την παρουσία του στην Κύπρο: «Για πέντε χρόνια ζω στην Κύπρο και την Λεμεσό και εργάζομαι στην Ανόρθωση. Υπάρχει οργάνωση στην ομάδα, για τα ελληνικά δεδομένα, το κλίμα είναι πολύ καλό, οπότε δεν υπάρχει λόγος να φύγω.
Για το ξεκίνημα του ως προπονητής: «Όταν ήμουν στην Αθήνα ως φοιτητής, βρισκόμουν δίπλα στον Μανώλη Ρουμελιώτη, στις εθνικές ομάδες του beach volley. Αυτό ήταν από το 2006 έως το 2008. Προέκυψε έπειτα το Ροδίων Άθλησις και μετά τα δύο χρόνια που έμεινα στην ομάδα, μου έγινε πρόταση από τον κ. Ρουμελιώτη, που ήταν ομοσπονδιακός προπονητής στην Εθνική Κύπρου. Πήγα ως βοηθός του στο beach volley, έκανα τις απαραίτητες γνωριμίες και έτσι προέκυψε η Ανόρθωση»
Για τη δουλειά του στην Ανόρθωση: «Στην Ανόρθωση είμαι υπεύθυνος ανάπτυξης των αγοριών. Έχω τη γενική επίβλεψη για όλες τις αγωνιστικές ομάδες και την «προπαρασκευή» των αθλητών, δηλαδή μιλάμε για ηλικίες από 12 έως 18 ετών. Επίσης και τους μικρότερους σε ηλικία αθλητές από 7 έως 11. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με την Ανόρθωση, είναι πολύ καλά οργανωμένη ομάδα, το πολύ θετικό είναι ότι έχουμε δικό μας γήπεδο, που είναι μόνο για το βόλεϊ. Έτσι θέλουμε να βελτιώσουμε την ποιότητα της ομάδας. Είμαι τυχερός γιατί ο πρόεδρος του πετοσφαιρικού τμήματος, ο κ. Μάκης Κοντός είναι πρώην αθλητής με πολλούς τίτλους σαν αθλητής. Έτσι, ξέρει το άθλημα εκ των έσω. Ήταν και παράγοντας τα προηγούμενα χρόνια, πριν γίνει πρόεδρος. Έτσι, γνωρίζει τα πράγματα καλύτερα».
Για το βόλεϊ στην Κύπρο: «Είναι λίγες οι ομάδες στην Κύπρο, υπάρχει πρόβλημα και εκεί στα αγόρια. Είναι τα μισά σε ομάδες και σε αθλητές σε σχέση με τα κορίτσια. Δεν θα έλεγα ότι το βόλεϊ είναι γυναικείο άθλημα. Η κουλτούρα μας η ελληνοκυπριακή είναι πρώτα ποδόσφαιρο, μετά μπάσκετ και μετά βόλεϊ. Η πίτα μικραίνει πάρα πολύ»
Για το beach volley στην Κύπρο: «Για το beach volley, δεν θα έλεγα ότι είναι πολύ ανεπτυγμένο, όχι όμως και υποανάπτυκτο. Είναι σε μία σταθερή τροχιά τα 10 τελευταία χρόνια. Πολλούς αθλητές δεν έχει. Προσπαθούν οι προπονητές να κάνουν κάποια έξτρα βήματα, αλλά όταν δεν έχεις πολλούς αθλητές, αυτόματα η ποιότητα μικραίνει»
Για τη ζωή και την ομάδα: «Εγώ μένω στη Λεμεσό. Η Ανόρθωση είναι προσφυγικό σωματείο και η Αμμόχωστος είναι κλειστή περιοχή. Είναι η πόλη- «φάντασμα». Έτσι, η Ανόρθωση έχει καταφύγιο όπου μπορεί. Για παράδειγμα το ποδόσφαιρο παίζει στη Λάρνακα, το γυναικείο τμήμα του βόλεϊ είναι στη Λευκωσία και το ανδρικό στη Λεμεσό. Είμαστε χωρισμένοι σαν σωματείο».
Για την παρουσία του στην Ανόρθωση: «Είμαι πέντε χρόνια στην Ανόρθωση, τα δύο πρώτα στα τμήματα κοριτσιών της Λεμεσού και τα τελευταία τρία είμαι υπεύθυνος ανάπτυξης των αγοριών. Όταν δουλεύεις σε τμήματα ανάπτυξης, χρειάζεται χρόνος για να δείξεις τα δείγματα της δουλειάς σου. Πέρσι και πρόπερσι πήραμε τα πρωταθλήματα των εφήβων. Δεν ήταν καθαρά δική μου δουλειά αυτό. Ήταν των προηγούμενων προπονητών, που είχαν δουλέψει. Θεωρώ, ότι τα επόμενα 3-4 χρόνια πρέπει να μείνω στο ίδιο πόστο για να φανεί η δική μου δουλειά. Στην Ανόρθωση υπάρχει υπομονή, γιατί η δουλειά στα αναπτυξιακά τμήματα γίνεται εδώ και πολλά χρόνια. Προσπαθεί η διοίκηση να έχει συνέχεια νεαρούς αθλητές, που να προπονούνται σε υψηλό επίπεδο. Η Ανόρθωση είναι η πολυνίκης ομάδα στο βόλεϊ της Κύπρου και πάντα διεκδικεί πρωταθλήματα. Θέλουμε να προωθήσουμε αθλητές 18-19 ετών στην ανδρική ομάδα».
Για τον τίτλο στους παμπαίδες: «Κερδίσαμε το πρωτάθλημα των παμπαίδων. Το πήραμε στη διαφορά πόντων, ήμασταν και λίγο τυχεροί. Στους παίδες χάσαμε το πρωτάθλημα, με τον ίδιο τρόπο».
Για τη νέα σεζόν: «Η νέα χρονιά θα με βρει στην ίδια θέση με τα ίδια καθήκοντα. Θα παραμείνω στην Ανόρθωση. Ξεκινάμε φουλ προπονήσεις για το μεταβατικό στάδιο»
Για το πρόωρο τέλος του ως αθλητής: «Τον παίκτη τον έχω σκοτώσει μέσα μου, εδώ και χρόνια. Αν δεν το έχεις κάνει αυτό, δύσκολα μπορείς να κάνεις τον προπονητική σοβαρά. Όσο είσαι παίκτης, σκέφτεσαι αλλιώς. Δεν ήταν ξαφνική η απόφαση μου να σταματήσω. Σαν προπονητής ασχολούμαι ως βοηθός από τα 19 μου χρόνια. Έβλεπα πάντα το κομμάτι και από την άλλη πλευρά. Μου άρεσε εξίσου να παίζω αλλά και να είμαι προπονητής. Βρήκα τις ευκαιρίες μου και θεώρησα ότι ως προπονητής θα είχα μεγαλύτερη εξέλιξη».
Για την οικογενειακή παράδοση στο βόλεϊ: «Το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά. Η μητέρα μου έπαιζε βόλεϊ, ξεκίνησε ως κεντρικός, το ίδιο κι εγώ. Η μόνη διαφορά με τη μητέρα μου είναι ότι μετά το τέλος της αθλητικής της καριέρας, ακολούθησε το δρόμο του παράγοντα, κι εγώ του προπονητή. Δεν με έπεισε η ίδια να ασχοληθώ με το βόλεϊ. Αφού ακολουθούσα τη μητέρα μου, σε πολλές προπονήσεις και παιχνίδια και είχα εικόνες, ήταν μάλλον φυσιολογικό. Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που αγαπάς, να… αγαπάει κάτι, το… αγαπάς κι εσύ. Μάλλον έτσι έγινε η αρχή».
Για την καριέρα του ως αθλητής: «Ξεκίνησα στο Διαγόρα πολλά χρόνια πριν, στην Δ’ Δημοτικού. Παίζαμε πάντως με φίλους ή και στην οικογένεια. Στα αγωνιστικά τμήματα έπαιξα από 10 έως 18 ετών. Στην Αθήνα αγωνίστηκα για δύο χρόνια στην Α.Ε. Ρέντη και μία στον Πανιώνιο στη Β’ Εθνική. Είχα παίξει και με τον Διαγόρα στη Γ’ Εθνική, για δύο χρόνια».
Για τη θέση του κεντρικού: «Στη θέση που έπαιζα θα μπορούσα να φτάσω λίγο παραπάνω, όχι πολύ. Ο κεντρικός θέλει ύψος, εγώ δεν το είχα, αλλά ήμουν αθλητικός και αλτικός, οπότε κάλυπτα το γεγονός αυτό. Πάλι είναι δύσκολο για έναν προπονητή να εμπιστευθεί έναν κοντό κεντρικό. Κρίνοντας πλέον ως προπονητής, βλέπω ότι δεν θα μπορούσα να φτάσω σε φοβερό επίπεδο ως αθλητής. Σαν αναπληρωματικός θα έπαιζα στην Α1. Είμαι ευχαριστημένος απ’ αυτά που έκανα. Κυρίως στο beach volley πήγα καλύτερα. Δεν μετανιώνω για κάτι, ίσως θα μπορούσα να είχα καλύτερη διαχείριση προετοιμασίας στο beach volley ή στο γυμναστήριο. Οπότε ίσως έμεινα σωματικά στάσιμος».
Για το βόλεϊ στα Δωδεκάνησα: «Διαβάζω τις ειδήσεις. Είναι αρνητικό το γεγονός ότι το Ροδίων Άθλησις έπαυσε τη λειτουργία του ανδρικού του τμήματος, που έπαιζε στην Α2 Κατηγορία. Είναι δύσκολο να τρέχεις μία ομάδα Α2, έχει πολλά έξοδα και δυσκολίες. Με την κίνηση αυτή θα πέσει αισθητά το ροδίτικο βόλεϊ. Δεν θα έχουμε κάποιον να προβάλλει το άθλημα. Το Ροδίων Άθλησις έφτασε κοντά φέτος στο στόχο του αλλά δεν τα κατάφερε».
Για τη σύγκριση του βόλεϊ της Κύπρου με τη Ρόδο και την Ελλάδα: «Το βόλεϊ στην Κύπρο είναι καλύτερο σαφώς από τη Ρόδο αλλά δεν φτάνει το επίπεδο της Αθήνας και το ελληνικό. Είναι σ’ ένα καλό επίπεδο όμως… Στο σχολικό πρωτάθλημα για παράδειγμα, τα τελευταία δύο χρόνια, η πρωταθλήτρια ομάδα της Κύπρο πήγε στον τελικό».
