Τις ωραιότερες (μπασκετικές) εμπειρίες της ζωής του βίωσε στην Αμερική ο Ροδίτης προπονητής Γιάννης Τσακίρης, ο οποίος βρέθηκε στην Οκλαχόμα και παρακολούθησε τις προπονήσεις των City Thunder, αλλά και των δύο πανεπιστημίων. Ο έμπειρος τεχνικός ήταν προσκεκλημένος μίλησε στον Μάκη Δούβαλη και… μας ταξίδεψε μέχρι το μαγικό κόσμο του Ν.Β.Α. Αναλυτικά όσα είπε:
Για το ταξίδι στην Αμερική: «Ήταν πραγματικά μία φανταστική εμπειρία, την οποία πρέπει οι περισσότεροι Έλληνες να ζήσουν. Ανοίγει το μυαλό σου βλέπεις πράγματα πέρα από το μικρόκοσμο μας, που σε βοηθούν στη μπασκετική σου καριέρα και γενικότερα στο να σκεφτείς και να δεις έναν τελείως διαφορετικό κόσμο. Ξεκίνησα από τη Ρόδο με προορισμό την Αθήνα, από εκεί στο Άμστερνταμ, στο Σικάγο και μετά στην Οκλαχόμα. Από την πρώτη μέρα πήγαμε στο προπονητικό κέντρο της Oklahoma, όπου μας περίμενε ο γενικός αρχηγός και μας έδωσε όλες τις κατευθύνσεις για το τι πρέπει να κάνουμε. Όλα ήταν τέλεια οργανωμένα, έτσι ώστε να μπορούμε να είμαστε συγκεντρωμένοι και να παρακολουθήσουμε τις προπονήσεις μίας ομάδας του Ν.B.A.».
Για τις εμπειρίες του στο προπονητική κέντρο των Oklahoma City Thunder: «Η λέξη μαγικός είναι μάλλον… λίγη, για να περιγράψω τον κόσμο του μπάσκετ εκεί. Θα μπορούσε να προσθέσω κι άλλες πιο μαγικές λέξεις. Όταν πήγαμε για πρώτη μέρα στην πρωινή προπόνηση, είδα τους παίκτες να πηγαίνουν στο γήπεδο μία ώρα νωρίτερα. Όταν μπήκα στο προπονητικό κέντρο, είδα ότι από αλλού μπαίνουν οι παίκτες και από αλλού οι προπονητές. Υπάρχουν συστήματα ασφαλείας. Το προπονητικό κέντρο είναι μαγικό. Είναι δύο ενωμένα γήπεδα μπάσκετ και παντού μπασκέτες. Μέσα στο γήπεδο είδα 22 προπονητές. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλά το stuff, αλλά μετά μου εξήγησαν ότι και οι 22 είναι προπονητές. Στην ομάδα υπήρχαν 20 επίσημα συμβόλαια, εκ των οποίων τα 14 ήταν εγγυημένα και έξι προσωρινά. Όταν η ομάδα συγκεντρωνόταν στο κέντρο του γηπέδου για να φωνάξει, μαζεύονταν περίπου 50 άτομα. Αυτό τα λέει όλα, δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι περισσότερο. Ο τρόπος λειτουργίας είναι άψογος. Ο καθένας δεν κάνει τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που πρέπει να πράξει. Όλοι είναι στη θέση τους, οι παίκτες, οι προπονητές, οι φροντιστές και το stuff. Μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν ακόμη και δύο κοπέλες που χειρίζονταν το ταμπλό για το ασκησιολόγιο. Στο διπλό ξαφνικά έμπαιναν και τρεις επίσημοι διαιτητές μέσα στο γήπεδο, με τη στολή τους. Αυτά δεν μπορείς ούτε να τα φανταστείς».
Για τη σύγκριση με την Ελλάδα: Στην Ελλάδα είμαστε λίγο ήρωες, θα μας χαρακτήριζα ως μοναχικούς καβαλάρηδες. Προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Αυτό ισχύει παντού, από τις μεγαλύτερες μέχρι τις μικρότερες ομάδες. Το μπάσκετ στην Αμερική είναι σε άλλο επίπεδο, γι’ αυτό θεωρούν τον εαυτό τους ως την εξέλιξη του μπάσκετ αλλά και το ίδιο το άθλημα. Δίκαια όμως γίνεται αυτό, γιατί το έχουν φέρει σε άλλο επίπεδο το μπάσκετ. Η Ελλάδα ή ακόμη και η Ευρωλίγκα θέλουμε πολλή δουλειά για να φτάσουμε σ’ αυτό το επίπεδο. Ακόμη και το πανεπιστημιακό επίπεδο είναι καλύτερο και πιο οργανωμένο από το δικό μας πρωτάθλημα».
Για τις σκέψεις του Γιάννη Τσακίρη μετά απ’ αυτό το ταξίδι: «Με έκανε να σκεφτώ πάρα πολλά πράγματα. Το ταξίδι αυτό μου έμαθε πολλά πράγματα σχετικά με το πώς θα μάθω να σκέφτομαι. Νομίζω ότι μου απλοποίησε το μπάσκετ στο μυαλό μου, πάρα πολύ, με έκανε να σκέφτομαι διαφορετικά. Πρέπει να ξεκινάμε από τα απλά πράγματα. Από το ξεκίνημα της προπόνησης, τις καθημερινές απλές ασκήσεις. Τα βασικά του μπάσκετ τα δούλευαν κάθε μέρα για πολύ ώρα, από τις φίρμες μέχρι και τους τελευταίους. Όλοι δούλευαν με ευλάβεια τα βασικά του μπάσκετ. Το πρόγραμμα του Ν.Β.Α. το έχουν υιοθετήσει όλες οι ομάδες».
Για τα όσα του έκαναν εντύπωση από την Οκλαχόμα: «Μας έδειξαν όλο το προπονητικό κέντρο, αν και κάποιες πόρτες δεν ανοίγουν πολύ εύκολα. Υπάρχει μέσα γήπεδο με χλοοτάπητα, πισίνες θερμαινόμενες, γυμναστήρια που δεν μπορεί να τα φανταστεί το μυαλό μας. Είχε μέσα εστιατόρια, όχι όμως χώρο αναψυχής. Μας εξήγησαν ότι άλλες ομάδες έχουν χώρους αναψυχής, αλλά αυτοί δεν ήθελαν. Υπήρχε όμως ένας χώρος, στον οποίο βρίσκονταν έξι κοπέλες, που ασχολούνταν με την προσωπική ζωή όλων των αθλητών. Να τους λύσουν όλα τα προσωπικά τους θέματα, έτσι ώστε οι παίκτες να μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς να έχουν το παραμικρό πρόβλημα».
Για την παρουσία του στα δύο πανεπιστήμια στην Οκλαχόμα: «Μετά την προπόνηση των Oklahoma City Thunder, πηγαίναμε εναλλάξ στα δύο πανεπιστήμια. Οι εγκαταστάσεις είναι τέλειες. Μας ξενάγησαν οι άνθρωποΙ στο μουσείο του πανεπιστημίου. Μας πήγαν στο χώρο της κεντρικής σάλας, γήπεδο 18.000 θέσεων μέσα στο πανεπιστήμιο. Υπήρχε και γήπεδο football 60.000 θέσεων. Γνωριστήκαμε με όλους και στα δύο πανεπιστήμια. Όλοι οι παίκτες είχαν πάνω τους «τσιπάκια» που κατέγραφαν τα δεδομένα της προπόνησης. Γι’ αυτό λέω ότι ακόμη και η Ευρωλίγκα δεν φτάνει το N.C.A.A. Ακόμη και οι μπάλες είχαν «τσιπάκια» και μετά τις φόρτιζαν. Ο κόουτς μας ευχαρίστησε που πήγαμε στις προπονήσεις, μας έδωσαν θέσεις πίσω από τον πάγκο. Μας ενημέρωσε για όλα τα πράγματα. Θα πρέπει να σας πω ότι δίπλα στο παρκέ, υπήρχε ένας διάδρομος όπως αυτοί που υπάρχουν στα γυμναστήρια. Όταν τον ρώτησα για την χρησιμότητα του, μου είπε ότι παίζει καθαρά ψυχολογικό ρόλο. Όποιος παίκτης δεν μπορούσε, τον έστελνε στον… διάδρομο. Και εκεί είδαμε 10-12 προπονητές και ο κάθε παίκτης κάνει την άσκηση του. Είναι όλα τέλεια και οργανωμένα». Στο Oklahoma University, o προπονητής δουλεύει για 30 συνεχόμενα χρόνια και ο υπεύθυνος πληροφορικής μας έστελνε κάθε προπόνηση βιντεοσκοπημένη».
Για τον σεβασμό των αθλητών: «Η βάση του μπάσκετ είναι τα κολλέγια. Όλα αρχίζουν από εκεί. Είναι μία ρουτίνα τέλεια οργανωμένη για την Αμερική. Αυτό που μου έκανε επίσης εντύπωση είναι ο σεβασμός που δείχνουν οι παίκτες στην παραγωγική διαδικασία. Είχα στο μυαλό μου τα… Αμερικανάκια, όπως τα λέμε, αλλά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στο σύστημα αυτό, υπάρχει ιεραρχία την οποία λειτουργούν με ευλάβεια. Στο τέλος της προπόνησης ο προπονητής μάζεψε τους παίκτες, έκαναν μία προσευχή και αμέσως μετά ήρθαν όλοι οι παίκτες, ένας- ένας ξεχωριστά και μας ευχαρίστησαν που παρακολουθήσαμε την προπόνηση τους. Εκεί ένιωσα δέος και κατάλαβα πόσο διαφορετικά σκέφτονται εκεί το μπάσκετ».
Για τα παιχνίδια του Ν.Β.Α. που είδε στην Αμερική: «Είδα τρία παιχνίδια στο Ν.Β.Α. Αρχικά το Blue White, που είναι ουσιαστικά η παρουσίαση των Oklahoma City Thunder στο κοινό τους, που είναι σαν επίσημο παιχνίδι, όπως επίσης και τα παιχνίδια με τους Detroit Pistons και τους Atlanta Hawks. Τη μέρα που φεύγαμε, η ομάδα έπαιζε με τους Milwaukee του Γιάννη Αντετοκούνμπο, ο οποίος όμως δεν είχε παίξει».
Για το πρόγραμμα του Σ.Ε.Π.Κ. με το ταξίδι στην Αμερική: «Ο Σ.Ε.Π.Κ. έβγαλε μία προκήρυξη και το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» έδωσε κάποια χρήματα για να επιμορφώνονται τα μέλη του συνδέσμου. Έκανα τα χαρτιά μου, ήμουν μέσα στις δύο πρώτες επιλογές και πήγα στις Η.Π.Α. Έτσι επιλέχθηκα μαζί με τον Γιάννη Σκορδή για να παρακολουθήσουμε την προετοιμασία των Oklahoma City Thunder και δύο Πανεπιστημίων. Ο κόουτς Σκορδής είναι από την Αθήνα και αυτή τη στιγμή εργάζεται στην Ερμιονίδα».
Το ευχαριστώ του Γιάννη Τσακίρη στον Σ.Ε.Π.Κ.: «Θέλω να ευχαριστήσω τον Σ.Ε.Π.Κ. γιατί ο πρόεδρος Παναγιώτης Γιαννάκης για να γίνουν όλα αυτά, έκανε σημαντικές ενέργειες για να εξασφαλίσει τα χρήματα με το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος». Αυτές οι κινήσεις και οι πρωτοβουλίες πρέπει να γίνονται για να επιμορφώνονται οι Έλληνες προπονητές. Όλα τα έξοδα ήταν πληρωμένα από τον Σ.Ε.Π.Κ., ήταν μία γεμάτη υποτροφία. Μόνο τα δικά μου έξοδα είχα».