Είναι εκπαιδευτικός και προπονητής… Επί σειρά ετών είναι καθηγητής φυσικής αγωγής και κόουτς σε διάφορες ομάδες της Ρόδου, έχοντας γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία στα γήπεδα. Με το ήθος και τη σεμνότητα που τον διακρίνει, ο Νίκος Φραγκεσκάκης μίλησε στο Μάκη Δούβαλη για όλους και για όλα. Αναλυτικά:
Για την παρουσία του στα γήπεδα ως αθλητής: «Θα μπορούσα να παίξω κι άλλο μπάσκετ, αφού σταμάτησα σε ηλικία 30 ετών. Λίγο οι οικογενειακές υποχρεώσεις, λίγο το ξεκίνημα της προπονητικής έπαιξαν σημαντικό ρόλο, ώστε να σταματήσω από την ενεργό δράση. Αφιερώναμε πολλές ώρες στο μπάσκετ. Όλα τα παιδιά ονειρεύονται να παίξουν στο πιο υψηλό επίπεδο. Έτσι κι εγώ ήθελα να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται. Θα μπορούσα ίσως να παίξω λίγο παραπάνω».
Για τα παιδικά του χρόνια: «Τα παιδικά χρόνια για όλο τον κόσμο είναι τα καλύτερα. Αν γυρίσουμε πίσω το χρόνο, βρισκόμασταν όλα τα παιδιά στο γήπεδο και ειδικά τα καλοκαίρια παίζαμε χωρίς αντιπαλότητες. Περιμέναμε να παίξουμε διπλά κάθε απόγευμα. Ήταν ωραία χρόνια».
Για το ξεκίνημα του στο μπάσκετ: «Ξεκίνησα στον Δωριέα σε ηλικία 14 ετών. Ήμασταν με παρέα στο σχολείο και προπονητής μας τότε ήταν ο Σωτήρης Φωκάς, ο οποίος έπαιζε στην ανδρική ομάδα. Είχαμε πάρει το παιδικό πρωτάθλημα και πήγαμε στην Αθήνα για το πανελλήνιο. Είχαμε παίξει για πρώτη φορά σε κλειστό γυμναστήριο στο Παπαστράτειο. Ήταν τεράστια εμπειρία για μας. Ο Κολοσσός και ο Δωριέας έπαιζαν σε ανοιχτά γήπεδα και εμείς παρακολουθούσαμε τους αγώνες. Στο Δωριέα έπαιξα στο παιδικό και σε ηλικία 16 ετών αγωνίστηκα και στο ανδρικό. Στα 18 μου χρόνια και ως φοιτητής πήγα στον Κολοσσό. Είχα την τύχη και την ατυχία ταυτόχρονα. Ήμουν φοιτητής και συμμετείχα μόνο στους αγώνες. Σπατάλησα πολλές ώρες στο μπάσκετ. Με βοήθησε ότι μόνο με την άσκηση και την προσπάθεια μπορείς να γίνεις καλύτερος. Έτσι βελτίωνα τον εαυτό μου κάθε φορά και αυτό μου έκανε καλό στη ζωή μου. Είναι σημαντικό να συνεργάζεσαι και να συμμετέχεις, έτσι είναι το ομαδικό πνεύμα».
Για το ξεκίνημα του στην προπονητική: «Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Χρήστος Μπουχούνας μου έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθώ με τον Διαγόρα και τα τμήματα υποδομής του. Με βοήθησε πάρα πολύ και τον ευχαριστώ. Δούλεψα χωρίς άγχος για άμεσα αποτελέσματα. Στη συνέχεια ανέλαβα το γυναικείο τμήμα της Ένωσης Ρόδου/ Διαγόρα και πήραμε το πρωτάθλημα, χωρίς να τα καταφέρουμε στα μπαράζ. Τη σεζόν 1997-98 ανεβήκαμε με τον Κολοσσό από τον τοπικό στη Γ’ Εθνική. Όσες χαρές πήρα από την προπονητική, μου κάλυψαν τις λύπες από τις επιτυχίες που δεν είχα ως αθλητής. Ήταν πολύ σημαντική η πρώτη μου άνοδος στη Γ’ Εθνική με την Ένωση Ρόδου/ Διαγόρα. Με τα ίδια παιδιά την προηγούμενη χρονιά ήμασταν συμπαίκτες. Ήταν η πρώτη προσωπική μου επιτυχία και ήταν ένα μικρό όνειρο. Αναδείξαμε μία ομάδα χωρίς μεταγραφές, είχαμε 6-7 άνδρες και 5 έφηβους».
Για το Ροδίων Άθλησις: «Το Ροδίων Άθλησις ήταν μία πολύ καλή επιλογή. Συζήτησα με τους υπεύθυνους και το πώς βλέπουμε γενικότερα τον αθλητισμό Ξεκινήσαμε μία συνεργασία και θέλουμε να δώσουμε στη Ρόδο ένα υγιές αθλητικό κομμάτι. Τα πρώτα χρόνια είχαμε λίγα παιδιά, αλλά μετά αυξήθηκαν και η ομάδα συμμετέχει τα τελευταία χρόνια στα τοπικά πρωταθλήματα. Τώρα πλέον φαίνεται η προσπάθεια μας, συμμετέχουμε στα πρωταθλήματα και στα τουρνουά. Αυτή τη στιγμή, τα παιδιά ξεπερνούν τα 160. Τώρα είμαστε σε κρίσιμο σημείο και πρέπει να οργανωθούμε περισσότερο, ώστε να κρατήσουμε τα παιδιά και να υπάρξει εξέλιξη σε κάθε τμήμα. Η φιλοσοφία μας είναι να παίζουν τα παιδιά, να χαίρονται και να μην φοβούνται τον αγώνα ή το λάθος. Θέλουμε να ενθαρρύνουμε τα παιδιά και να βελτιώνονται και στον χαρακτήρα και σαν αθλητές. Το προπονητικό επιτελείο αποτελείται επίσης από τον Αριστοτέλη Χατζηφούντα και το Νίκο Μοσχοβάκο».
Για την προσεχή χρονιά: «Θα συνεχίσω κανονικά και τη νέα χρονιά και ο στόχος μας είναι να οργανωθούμε ακόμη περισσότερο. Και τη νέα σεζόν θα συμμετέχουμε σε πολλά πρωταθλήματα. Το σωματείο δίνει μεγαλύτερη σημασία στις υποδομές. Η πρώτη μας σκέψη για να γίνει η ανδρική ομάδα ήταν να πλαισιωθούν οι πιο έμπειροι παίκτες από νεαρούς. Έτσι τα παιδιά αποκτούν εμπειρίες με την ανδρική ομάδα, έχοντας αρκετή συμμετοχή. Τους δίνεται ένα βήμα παραπάνω, έχουν κίνητρο και μαθαίνουν πράγματα δίπλα στους πιο μεγάλους».
Για την εκπαιδευτική του δράση: «Τελείωσα τα ΤΕΦΦΑ Αθηνών και από το 1999 είμαι σε δημόσιο σχολείο. Πριν διοριστώ σε σχολείο είχα ασχοληθεί με την προπονητική, οπότε για μένα είναι μία συνέχεια. Από το 1992 έως το 1999 είχα αφοσιωθεί πιο πολύ στην προπονητική, ωστόσο ένα όνειρο μου ήταν να είμαι στην εκπαίδευση».
Για το ρόλο του παιδαγωγού στο μπάσκετ: «Είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του παιδαγωγού στο μπάσκετ και στον αθλητισμό. Πρέπει να μυήσουμε τα παιδιά στον αθλητισμό, ώστε να τον αγαπήσουν. Είναι πολύ σημαντικό να αγαπήσουν και τον προπονητή και να νιώσουν άνετα στο χώρο, να παίξουν και να χαρούν. Να μην φοβούνται το λάθος και την αποτυχία. Η δουλειά μας είναι να τους βγάλουμε από μέσα τους αυτό που έχουν και δεν ξέρουν. Να τους δείξουμε το δρόμο τους και να εκφραστούν ελεύθερα. Κάθε μέρα ‘’πλουτίζουμε’’ σε γνώσεις και εμπειρίες και σιγά- σιγά πρέπει να τις μεταφέρουμε και στα παιδιά. Θέλει συγκέντρωση, ώστε να βελτιώνεσαι αθλητικά και τεχνικά, προκειμένου το παιδί να αποκτήσει νοοτροπία συνεργασίας».
Για τα ταλέντα της Ρόδου: «Αθλητές υπάρχουν πάρα πολλοί. Αυτοί που ξεχωρίζουν όμως έχουν και καλό χαρακτήρα και νοοτροπία, συνεργάζονται. Η συνεργασία είναι να αποδέχεσαι και τα καλά και τα κακά. Αυτό είναι ιδίωμα των μεγάλων αθλητών και δείχνουν την αξία τους. Πάντα έχουμε στο μυαλό μας είναι να στηρίξουμε τις υποδομές. Να έρθουν παιδιά στο σωματεία, να έχουμε ενεργά τμήματα και να ‘’παράγουμε’’ και αθλητές και ανθρώπους. Να βρουν ένα χώρο τα παιδιά να εκφραστούν και να γίνουν καλύτεροι. Μακάρι να παράγουμε ταλέντα και παίκτες και να εμπλουτίσουμε το ροδίτικο μπάσκετ».
Για τις συμβουλές που δίνει στους νεότερους: «Δεν πρέπει ποτέ να επαναπαυόμαστε σε μία επιτυχία. Πρέπει να υπάρχει συνεχής ροή σε όλα τα σωματεία και φυσικά συνεργασία. Υπάρχουν ταλέντα σε όλα τα επίπεδα κι αυτό είναι θετικό. Στη Ρόδο δεν μπορούν οι ομάδες να δώσουν πολλά παιχνίδια, οπότε καλό θα είναι να δουλεύουμε ακόμη περισσότερο σε όλους τους τομείς μέσα στο γήπεδο».
Για τον Κολοσσό: «Παρακολουθώ τα παιχνίδια του Κολοσσού. Είναι τεράστια επιτυχία των ανθρώπων του συλλόγου και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Είναι η μοναδική επαρχιακή ομάδα, που βρίσκεται τόσα πολλά χρόνια στη μεγάλη κατηγορία. Δεν βρίσκεται τυχαία τόσο ψηλά ο Κολοσσός. Μακάρι να συνεχίσει και μακάρι όλα τα σωματεία να δώσουν κάποια στιγμή παιδιά στον Κολοσσό».
Ως επίλογο: «Εμείς πρέπει να ενισχύσουμε τα παιδιά για να βγάλουν τη δική τους προσωπικότητα και το δικό τους ταλέντο. Πρέπει να προβλέψουμε αυτό που μπορούν να κάνουν τα παιδιά».