Για επτά ολόκληρα χρόνια (από το 2006 έως το 2013) ήταν Ομοσπονδιακός προπονητής έχοντας θητεύσει στις Εθνικές Παμπαίδων, Παίδων και Εφήβων. Τώρα είναι εκπαιδευτικός στο δημοτικό σχολείο του Έμπωνα και ανέλαβε τεχνικός σύμβουλος στην Καλλιθέα και την Ελπίδα Πεταλούδων. Ο λόγος για τον Σεραφείμ Θεοδοσίου, ο οποίος μίλησε Στο Κόκκινο Ρόδου και στον Μάκη Δούβαλη για όλους και για όλα. Για τη φιλοσοφία του για το μπάσκετ, για τις παραστάσεις του με τις εθνικές ομάδες, αλλά και τον τρόπο που πρέπει να λειτουργούν οι ακαδημίες των συλλόγων. Ο Βολιώτης τεχνικός και εκπαιδευτικός μετακόμισε στη Ρόδο και αναλαμβάνει να δημιουργήσει δυνατές ακαδημίες, με απώτερο στόχο την ανάπτυξη του μπάσκετ αλλά και να αναδείξει ταλέντα μέσα από την παραγωγική διαδικασία. Ο Σεραφείμ Θεοδοσίου είναι παντρεμένος με την διάσημη υψίφωνο Σόνια Μιλένκοβιτς, με την οποία έχουν αποκτήσει ένα παιδί.
Για την παρουσία του στη Ρόδο: «Εκτός από προπονητής μπάσκετ είμαι και εκπαιδευτικός, γυμναστής στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Φέτος διορίστηκα στον Έμπωνα, πέρσι ήμουν στη Ασή Γωνιά στην Κρήτη».
Για τη συνεργασία του με την Καλλιθέα και την Ελπίδα Πεταλούδων: «Μετά από τόσα χρόνια στις υποδομές και στις εθνικές ομάδες, θέλω να προσφέρω τις εμπειρίες μου, τις παραστάσεις μου και να δώσω όσο μπορώ περισσότερα στα παιδιά της Ρόδου, ώστε να αναπτυχθεί το μπάσκετ στις μικρές ηλικίες. Η συνεργασία ,με τον πρόεδρο Θανάση Σταμούλη, προέκυψε μέσω κάποιων γνωστών, μιλήσαμε, μου ανέλυσε τα πλάνα του και ότι προσπαθεί να φτιάξει υποδομές. Από 1η Σεπτεμβρίου θα ξεκινήσουμε την προσπάθεια τόσο στο Παλέ ντε Σπορ όσο και στην Κρεμαστή. Φιλοδοξούμε να ετοιμάσουμε ωραία πράγματα, να δημιουργήσουμε δυνατές ακαδημίες και να βοηθήσουμε τα παιδιά».
Για τη φιλοσοφία του στις μικρές ηλικίες: «Θέλουμε τα παιδιά να γνωρίσουν το μπάσκετ και να το αγαπήσουν. Να αγαπήσουν τον αθλητισμό, να φεύγουν από το σπίτι τους και να αθλούνται. Από μικρή ηλικία πρέπει να μπουν στον αθλητισμό. Το μπάσκετ πρώτα είναι παιχνίδι, μετά μπαίνουν τα παιδιά σε αγωνιστικά τμήματα και οι προπονήσεις είναι διαφορετικές και πιο εξειδικευμένες. Οι ακαδημίες μας θα είναι ανοιχτές σε όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Το μπάσκετ πάνω απ’ όλα είναι ένα παιχνίδι. Ο προπονητής στις ηλικίες αυτές είναι περισσότερο παιδαγωγός και πρέπει να βοηθήσει το παιδί να αποκτήσει θάρρος, αυτοπεποίθηση, να συνεργάζεται και να ακολουθεί κάποιους κανόνες. Θέλουμε να γυρίζει σπίτι του το παιδί και να είναι χαρούμενο και όχι στενοχωρημένο. Μου αρέσει να ασχολούμαι και με τις μικρές ηλικίες και με τα ανδρικά. Είναι μεγάλη ευχαρίστηση να έχεις ένα παιδί 6 ετών και μετά από 10 χρόνια να το βλέπεις να παίζει στην ανδρική ομάδα ή ακόμη και στην Εθνική. Είχα παίκτες και στην Εθνική ομάδα, όπως οι Παπανικολάου, Σλούκας, Μάντζαρης, Παππάς και άλλοι που δεν τους ήξερε κανείς στα 16 ή 17 τους χρόνια, δούλεψαν σκληρά και τα αποτελέσματα έγιναν ορατά».
Για το βιογραφικό και την καριέρα του: «Ξεκίνησα σαν αθλητής  να παίζω στον Γ.Σ. Βόλου, από μικρή ηλικία. Μέχρι και το Λύκειο έπαιζα σ’ αυτή την ομάδα. Στη συνέχεια έφυγα στο εξωτερικό (το 1985) για σπουδές στο Σαράγεβο. Οι Γιουγκοσλάβοι τότε έπαιζαν το αμερικάνικο μπάσκετ στην Ευρώπη. Σπουδαίοι προπονητές, δυνατό πρωτάθλημα. Το 1989 ήμουν δεύτερος βοηθός προπονητή στη Μπόσνα Σαράγεβο, με παίκτες όπως ο Ραντούλοβιτς, ο Μάρκοβιτς και πολλούς ακόμη. Τότε στην Παρτιζάν πλέι-μέικερ ήταν ο Ομπράντοβιτς και αλλαγή του ο Τζόρτζεβιτς. Έπαιζε ο Πάσπαλι και αλλαγή του ήταν ο Ντίβατς. Ήταν πολύ μεγάλες εμπειρίες για μένα. Με βοήθησαν πολύ αυτές οι παραστάσεις και θέλω να βοηθήσω κι εγώ τα νέα παιδιά να μάθουν σωστά το μπάσκετ. Στη συνέχεια το 1991 γύρισα στην Ελλάδα για να υπηρετήσω τη θητεία μου και το 1992 πήγα στον Σπόρτιγκ ως βοηθός του Μάνου Μανουσέλη στην πολύ μεγάλη γυναικεία ομάδα. Με εμπιστεύτηκε και με πήρε δίπλα του. Μεγάλη ομάδα με παίκτριες όπως η Κωνσταντινίδου, η Παπαηλία, η Μπεσκάκη και άλλες. Χορηγός μας ήταν η Ελένη Κόκκαλη και είχαμε φέρει τις καλύτερες ξένες. Πολύ καλά χρόνια για μένα, είχε βγει η ομάδα 5η στην Ευρώπη. Από το 1996 μέχρι και το 2002 ανέλαβα τα τμήματα υποδομών του Σπόρτιγκ. Συνέχισα στην Α.Ε.Κ.Τ., στον Πρωτέα και τον Έσπερο Καλλιθέας».
Για τις Εθνικές μας ομάδες: «Για πρώτη φορά ήμουν κόουτς στην Εθνική Παμπαίδων το 2006, στο τουρνουά φιλίας στο Λιμόζ, με αντιπάλους Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία. Ο πλέι-μέικερ μας τότε ήταν ο Κατσίβελης. Στην Εθνική Παίδων και στην Εθνική Εφήβων ήμουν δίπλα στον κόουτς Βλασσόπουλο. Είχαμε σπουδαίους παίκτες, πήραμε το χρυσό μετάλλιο στον Πύργο το 2008 και το 2009 το ασημένιο στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Χάσαμε από τις ΗΠΑ στον μεγάλο τελικό με 88-81. Και οι 12 παίκτες που έπαιζαν τότε, αγωνίζονται πλέον στο Ν.Β.Α.
Για τη συνεργασία του με την Ε.Ο.Κ.: «Η Ελληνική Ομοσπονδία έχει ένα πολύ καλό συμβούλιο, με πρόεδρο τον Γιώργο Βασιλακόπουλο και άξιους συνεργάτες. Έχουν φτιάξει πολλές καλές βάσεις για την ανάπτυξη του μπάσκετ και τα αποτελέσματα φαίνονται».
Για την οικογένεια του: «Η οικογένεια μου βρίσκεται στην Αθήνα, λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων της συζύγου. Εγώ πέρσι ήμουν στην Κρήτη και φέτος στη Ρόδο επίσης λόγω δουλειάς».
Για το ρόλο του προπονητή στις ακαδημίες: «Στις μικρές ηλικίες ο προπονητής είναι παιδαγωγός. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε τους ρόλους. Άλλο να είσαι προπονητής σε αγωνιστικό τμήμα, κι άλλο σε ακαδημίες. Τα παιδιά πρέπει να αγαπήσουν και όχι να μισήσουν το μπάσκετ. Μερικές φορές αντί να παίζουμε απλά παιχνίδια, βάζουμε συναγωνισμούς και πιο περίπλοκα πράγματα. Έτσι τα παιδιά τα παρατάνε. Ένα δεύτερο μεγάλο λάθος που κάνουμε στην Ελλάδα είναι να παίζουμε για παράδειγμα pick n roll σε παιδιά 11 ή 12 ετών. Δεν βάζουμε θέσεις σ’ ένα παιδί, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα παίξει πλέι-μέικερ ή σέντερ. Μέχρι και την ηλικία 15-16 ετών, όλα τα παιδιά πρέπει να παίζουν σε όλες τις θέσεις και στη συνέχεια θα φανούν όλα».
Για τις προθέσεις του: «Έχω όλη την όρεξη και θέληση να βοηθήσω τις υποδομές της Καλλιθέας και της Ελπίδας Πεταλούδων να αγαπήσουν το μπάσκετ και να δημιουργήσουμε κάτι πραγματικά καλό».