Όταν το 1990 η μοίρα του επεφύλαξε άσχημο παιχνίδι, δεν το έβαλε κάτω και πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις.. Σε ηλικία 17 ετών έχασε το δικαίωμα να σταθεί στα πόδια του, μετά από τροχαίο ατύχημα με τη μηχανή του, αλλά δεν λύγισε. Πραγματικός αρχηγός και τότε και τώρα στον Α.Σ. Δωδεκάνησος. Ο λόγος για τον αρχηγό των πρωταθλητών Ελλάδας Μιχάλη Χατζηδημητρίου (αριστερά στη φωτό), ο οποίος άνοιξε την καρδιά του στην εφημερίδα ''Δημοκρατική'' και μίλησε για όλους και για όλα. Αφιέρωσε τον τίτλο σε όλους τους παλιούς του συμπαίκτες, κάνοντας μία ιστορική αναδρομή στην αγαπημένη του ομάδα, την οποία είδε να γιγαντώνεται και να φτάνει στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ με καρότσι; Το μυστικό της ομάδας σύμφωνα με τον Μιχάλη Χατζηδημητρίου; Μα, φυσικά οι καθημερινές προπονήσεις και η σκληρή δουλειά επί 14 συναπτά έτη…

Ο Μιχάλης Χατζηδημητρίου ανέκαθεν ήταν η «ψυχή» της ομάδας και αυτός που έβγαινε πάντα μπροστά για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του Α.Σ. Δωδεκάνησος, χωρίς να διστάσει ποτέ να πει τα πράγματα με το όνομα τους.

-Μιχάλη, ο Α.Σ. Δωδεκάνησος παραμένει στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ με καρότσι…

«Από την αρχή του τουρνουά γνωρίζαμε ότι ήμασταν το φαβορί. Το ήξεραν και οι αντίπαλοι μας αυτό. Πιστεύω ότι δεν μπήκαμε με την κατάλληλη ψυχολογία στο παρκέ και ο Π.Α.Σ.Κ.Α. μας αιφνιδίασε στο πρώτο παιχνίδι. Πιστέψαμε ότι θα κερδίσουμε πιο εύκολα, δυσκολευτήκαμε πολύ, αλλά στο τέλος αποδείξαμε ότι όντως έχουμε μία πολύ καλή ομάδα».

-Τέλος καλό όλα καλά όμως…Θα ήθελα να κάνεις έναν απολογισμό του φάιναλ-φορ…

«Γνωρίζαμε ότι ο τίτλος σε μεγάλο ποσοστό θα κριθεί στο παιχνίδι της πρεμιέρας με τον Π.Α.Σ.Κ.Α. Απλά στο τελευταίο δεκάλεπτο κάναμε αυτό που έπρεπε να πράξουμε από την αρχή και φάνηκε η διαφορά με τους αντίπαλους μας. Με τον Άρη παίξαμε σοβαρά και πειθαρχημένα με αποτέλεσμα να έρθει η νίκη. Στο τελευταίο παιχνίδι με την Ίριδα Καβάλας, δεν είχαμε συνέλθει ουσιαστικά από τα πανηγύρια και δυσκολευτήκαμε. Υπήρχε και η κούραση, αλλά στο τέλος δείξαμε χαρακτήρα και πήραμε τη νίκημ διατηρώντας το αήττητο μας σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς».

-Στο Ωραιόκαστρο ακούσαμε ότι ο Α.Σ. Δωδεκάνησος είναι η καλύτερη ελληνική ομάδα στην ιστορία του μπάσκετ με καρότσι. Το πιστεύεις εσύ αυτό;

«Νομίζω ότι με τους συγκεκριμένους αθλητές που διαθέτει η ομάδα, θα συμφωνήσω με όσα ακούστηκαν. Θεωρώ ότι ο Α.Σ. Δωδεκάνησος διαθέτει το πιο πλήρες υλικό που είχε ποτέ ομάδα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Πιστεύω ότι σε σύνολο παικτών είμαστε καλύτεροι και από τον Πτολεμαίο Πτολεμαΐδας και από τον Π.Α.Σ.Κ.Α, που πήρε επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα. Απλά ήταν δύσκολο να δέσουμε σαν ομάδα, αφού τρεις αθλητές (σ.σ. Ζαραγκότας, Στυλιανακάκης, Δαούλας) δεν έμεναν στη Ρόδο και έπαιζαν ουσιαστικά από παιχνίδι σε παιχνίδι. Ειδικά ο Ζαραγκότας έπαιξε για πρώτη φορά στην ομάδα μας».

-Και τώρα ο Α.Σ. Δωδεκάνησος στην Ευρώπη;

«Θέλουμε να παίξουμε. Είναι μία πρόκληση για όλους. Έτσι όπως είναι η ομάδα και με καλές προπονήσεις, πιστεύω ότι θα μπορέσει να σταθεί αξιοπρεπώς. Το θέμα είναι οικονομικό αλλά πιστεύω ότι με την προσπάθεια της διοίκησης θα τα καταφέρουμε και θα αγωνιστούμε στην Ευρώπη».

-Από το 2000 και τα πρώτα βήματα, ο Α.Σ. Δωδεκάνησος 14 χρόνια μετά είναι πλέον η καλύτερη ελληνική ομάδα στο μπάσκετ με καρότσι…

«Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ομάδα έχει δουλέψει πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Απ’ όσο θυμάμαι κάνουμε σχεδόν κάθε μέρα προπόνηση, κάτι που δεν γίνεται σε καμία άλλη ομάδα. Με όλους τους προπονητές που είχαμε, τον Κώστα Χρόνη, τον Μανώλη Ευσταθίου, τον Νίκο Δαούλα και τώρα τον Γιώργο Χατζηκαλημέρη, έχουμε αφιερώσει αμέτρητες ώρες μέσα στο γήπεδο. Κατά καιρούς μάλιστα είχαμε και πολλούς αθλητές στην ομάδα μας».

-Σε ποιους αφιερώνεις αυτό το πρωτάθλημα;

«Θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου να το αφιερώσω σε όλα τα παιδιά που αγωνίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια στον Α.Σ. Δωδεκάνησος. Είναι ο Σάββας Καρατζιάς, ο Λουκάς Στεφάνου, ο Σταύρος Μεταξενίου, ο Μιχάλης Τσιγκόλης, ο Νίκος Τσιβγούλής, ο Κώστας Καλούδης, η Μαρία Γερολύμου, ο Νίκος Μούνδρος, ο Βενιζέλος Χωραφίτης, ο Γιάννης Πατέρας και ο Νίκος Καραγιάννης. Όλοι τους έβαλαν τις βάσεις για να φτάσουμε ψηλά. Τους ευχαριστώ θερμά και τους αφιερώνω τον τίτλο».

-Μετά από αρκετά χρόνια δεν ήσουν και προπονητής στην ομάδα… Θα ήθελα να μου πεις για τη συνεργασία σας με τον Γιώργο Χατζηκαλημέρη και τον Βαγγέλη Χατζηαντωνίου;

«Για τον κόουτς δεν χρειάζεται να πω πολλά πράγματα, αφού έχει δείξει το έργο του όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια όταν ασχολείσαι με το μπάσκετ στο καρότσι, χρειάζεται χρόνος προσαρμογής. Τον βοηθήσαμε και μας βοήθησε αρκετά. Διάβασε, μελέτησε και γενικότερα έψαξε τα πάντα γύρω από το άθλημα. Ο Βαγγέλης Χατζηαντωνίου είναι ένας εξαιρετικός γυμναστής και το γεγονός ότι είχαμε αποθέματα φυσικής κατάστασης μέχρι το τέλος, αποδεικνύει τη δουλειά που έκανε».

-Για πρώτη φορά ο Α.Σ. Δωδεκάνησος είχε και διοίκηση, η οποία φρόντισε να σας κάνει πιο εύκολη τη ζωή σας…

«Θεωρώ και αυτό είναι φανερό πως η παρουσία της διοικούσας επιτροπής ήταν ότι καλύτερο είχε ποτέ η ομάδα μας. Εμείς ελευθερωθήκαμε και ήμασταν μόνο αθλητές., Δεν μας απασχολούσε το ταξίδι, το πώς θα πάμε στο γήπεδο, τα λάστιχα των καροτσιών και άλλα θέματα ζωτικής σημασίας. Ήμασταν ελεύθεροι και αφοσιωμένοι αποκλειστικά και μόνο στο γήπεδο. Αυτό νομίζω τα λέει όλα για την παρουσία του κ. Κάλλιστου Διακογεωργίου και όλων των συνεργατών του. Θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε μέσα από την καρδιά μας για τα όσα έκαναν για μας».

-Τι θα ήθελες να ζητήσεις από τη διοίκηση ως επιβράβευση των κόπων σας;

«Οι παλιοί αθλητές της ομάδας έβαλαν όλοι το λιθαράκι τους για να φτάσουμε μέχρι εδώ. Όλοι μαζί κρατήσαμε την ομάδα σε πολύ δύσκολες στιγμές. Προσωπικά λοιπόν θα ήθελα να μαζευτούμε όλοι οι αθλητές. Αυτοί που έπαιζαν παλιά αλλά και οι τωρινοί παίκτες. Να πανηγυρίσουμε το πρωτάθλημα μ’ ένα ιστορικό φιλικό παιχνίδι. Και κόσμο να μην έχει στο γήπεδο, εμείς θα περάσουμε ωραία και θα θυμηθούμε υπέροχες στιγμές».

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ