Πέντε χρόνια χωρίς τον Κοσκινιάτη!
Κι όμως πέρασαν πέντε χρόνια από την αποφράδα εκείνη μέρα... Ο Διαγόρας υποδέχθηκε τον Ολυμπιακό για το κύπελλο Ελλάδας, ωστόσο το παιχνίδι πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Ο Γιάννης Κοσκινιάτης αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του εκείνη την μέρα... Ο συνάδελφος Δημήτρης Χρυσόπουλος είχε γράψει τότε τα εξής:
Πριν ακριβώς από πέντε χρόνια ήταν μια μέρα γιορτής για το ποδόσφαιρο του νησιού… Ο Διαγόρας, λίγους μήνες μετά την επιστροφή στη Β’ Εθνική ύστερα από 16 χρόνια, υποδεχόταν τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο Ελλάδος. Στερημένοι από ανάλογες παραστάσεις, ετοιμαζόμασταν για το γήπεδο από νωρίς… Η ώρα είχε φτάσει. Το γήπεδο γεμάτο, από οπαδούς τόσο του Διαγόρα, όσο και του Ολυμπιακού Πειραιώς. Τραγούδια, συνθήματα και κλίμα ανάλογο μιας συνάντησης ανάμεσα σε μια ομάδα του νησιού μας και τον πρωταθλητή Ελλάδος.
Το ξεκίνημα για τον Διαγόρα όμως, δεν ήταν το ιδανικό. Οι «ερυθρόλευκοι» του Ερνέστο Βαλβέρδε, προγήθηκαν με τον Οσκαρ στο 14'. Παρά το γεγονός, οι γηπεδούχοι δεν το έβαλαν κάτω και με γκολ του Τριανταφύλλου στο 29’ έφεραν το ματς στα ίσια και έδειξαν πως για μια ακόμη χρονιά, ήταν διατεθειμένοι να βγάλουν το «λάδι» στον πρωταθλητή. Αυτό, έμελλε να είναι και το σκορ του ημιχρόνου. Όμορφο ποδόσφαιρο, εξαιρετική εμφάνιση από τον Διαγόρα και ευκαιρία για όλους μας να στήσουμε «πηγαδάκια» στο ημίχρονο και να αναπτύξουμε τις δικές μας αγωνιστικές θεωρίες.
Μόνο που τα πράγματα… δεν έγιναν ακριβώς έτσι. Οι ψίθυροι άρχισαν και το περιεχόμενο τους δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. «Ρε, έμαθες τίποτα για τον Μπόσκι;», μου λέει ένας φίλος. «Όχι ρε τι έγινε;» του απαντάω. «Ακούστηκε ότι αυτοκτόνησε!» μου λέει με τη σειρά του και μου «παγώνει» το αίμα. Τον κοιτάζω με απορία, αλλά και φόβο. Το ίδιο και αυτός εμένα. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Ήταν χοντρό, ήταν τρελό για να είναι πλάκα, αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο, δεν μπορούσε να είναι και αλήθεια. Το κατάπια και κράτησα τις αμφιβολίες μου, μέχρις ότου μου πει κάποιος πραγματικά τι γίνεται.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, είχε έρθει η ώρα για τη σέντρα του δευτέρου μέρους. Τίποτα απολύτως όμως δεν θύμιζε πια γιορτή. Τίποτα δεν ήταν ίδιο, σε ένα κλίμα βαρύ κι ασήκωτο και τότε άρχισα να συνειδητοποιώ πως αυτό που τρόμαζα να πιστέψω, ήταν αλήθεια. Η ΘΥΡΑ 6 κατέβαζε τα πανό της, οι φίλοι του Διαγόρα δεν έβγαζαν τσιμουδιά και εκείνοι του Ολυμπιακού κοιτούσαν με απορία. Λίγα λεπτά αργότερα, δεν ακουγόταν τίποτα και από κανέναν. Ο γηραιός της πόλης, με τους παίκτες του να μην έχουν ειδοποιηθεί για τη φήμη που άρχισε να επιβεβαιώνεται, έκανε το 2-1 και πάλι με τον Τριανταφύλλου. Το «γκολ» που βγήκε από μέσα μας, δεν ακούστηκε ούτε μέχρι τον αγωνιστικό χώρο.
Όπως δεν ακούστηκε και εκείνο στο 2-2 του Ντιόγο, ένα λεπτό αργότερα. Κι όσο τα λεπτά κυλούσαν, άκουγε κανείς μόνο τον ήχο της μπάλας και τις οδηγίες των προπονητών. Μέχρι το 77’. Τότε τα φώτα έσβησαν και το γήπεδο πλημμύρισε από σκοτάδι, όπως και οι ψυχές μας. Στιγμή σημαδιακή, τρομακτική, αλλά και απαραίτητη όπως τελικά αποδείχθηκε, για να αποχαιρετήσει ένα ολόκληρο στάδιο τον ποδοσφαιριστή, τον άνθρωπο, τον φίλο, τον γνωστό, τον συγγενή, τον άγνωστο Γιάννη Κοσκινιάτη…
Όσοι ήταν μέσα σε αυτούς τους 3.500 φιλάθλους που έδωσαν το παρών σε αυτή την αναμέτρηση, θυμούνται και καταλαβαίνουν πως ότι και να γράψω, δεν γίνεται να εκφράσω τα συναισθήματα και το κλίμα εκείνης της στιγμής. Το όνομά του, γίνεται σύνθημα που σπάει την «παγωμάρα». Ακούγεται από τη ΘΥΡΑ 6 και σιγά σιγά από το υπόλοιπο γήπεδο. Οι παίκτες του Παύλου Δερμιτζάκη, δεδομένης της διακοπής, ρωτάνε να μάθουν τι έγινε. Το γεγονός, δεν μπορούσε να μείνει άλλο κρυφό…
Βλέποντας τους συμπαίκτες του Γιάννη να κλαίνε σαν μωρά παιδιά και να χτυπιούνται στο έδαφος, κάθε ίχνος ανδρικού εγωισμού εξαφανίζεται και τα δάκρυα κυλάνε από μόνα τους. Τραγωδία! Μόνο αυτή η λέξη, με τη μεγάλη σημασία, μπορεί να περιγράψει όλα όσα έγιναν εκείνη την ώρα.
Τα φώτα ξαφνικά άναψαν και πάλι. Ο αγώνας έπρεπε να συνεχισθεί και οι «κυανέρυθροι» να παλέψουν για να αφιερώσουν μια μεγάλη νίκη στη μνήμη του φίλου τους. Αυτός ήταν και ο όρκος που έδωσαν άλλωστε πριν μπουν ξανά στο γήπεδο, με την ψυχολογία τους όμως να είναι ήδη «κατεστραμμένη». Το τι ακολούθησε, είναι λίγο πολύ γνωστό. Στο αγωνιστικό μέρος, ο Ολυμπιακός, πριν από έναν ακριβώς χρόνο, πήρε την πρόκριση. Και ο Γιάννης, μια απόφαση που μα τον Θεό, ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω.
Ο Ερνέστο Βαλβέρδε έμαθε το συμβάν στην λήξη του αγώνα από ανθρώπους του Διαγόρα και τόνισε χαρακτηριστικά: "Μόλις πληροφορηθήκαμε τι συνέβη στην ομάδα του Διαγόρα. Αυτού του είδους οι καταστάσεις μας κάνουν να βάζουμε το ποδόσφαιρο σε δεύτερη μοίρα.Ειναι πολύ τραγικό αυτό που συνέβη. Έφυγε κάποιος συνάδελφος και του Διαγόρα και δικός μας. Γιατί όλοι ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο. Δεν γνωρίζαμε τίποτα κατά την διάρκεια του αγώνα. Μόλις το πληροφορηθήκαμε και δεν ξέρω αν μπορούμε να προσφέρουμε κάτι εμείς. Το μόνο που μπορούμε να προσφέρουμε είναι να πούμε τα συλλυπητήρια μας και κουράγιο σε όλους.
Σε στιγμές σαν αυτές το ποδόσφαιρο περνάει σε δεύτερη μοίρα .Το παιχνίδι δεν έχει και τόση σημασία. Λυπόμαστε πολύ…" Συντετριμμένος από τον χαμό του ποδοσφαιριστή του ο Παύλος Δερμιτζάκης τόνισε χαρακτηριστικά: "Είχαμε ένα τρομερά δυσάρεστο γεγονός. Ένας παίκτης της ομάδας μας από τα σπλάχνα του Διαγόρα ένα από τα καλύτερα παιδιά και πολύ καλός ποδοσφαιριστής σήμερα έχασε την ζωή του… Εκφράζω συλλυπητήρια στην οικογένεια του Γιάννη, στην οικογένεια του Διαγόρα. Έχουμε καθήκον να είμαστε καλά και να τον θυμόμαστε όπως πρέπει. Ηταν ένα γεγονός που έγινε σήμερα μαθεύτηκε στην διάρκεια του παιχνιδιού από τον κόσμο.
Τα παιδιά ακούγανε το όνομα του στην εξέδρα και έμαθαν στην διακοπή πώς ο Γιάννης δεν είναι πια μαζί μας. Καταλαβαίνετε πώς ούτε ποδόσφαιρο μπορούσαν να παίξουν τα παιδιά ούτε το μυαλό τους ήταν εκει και το ποδόσφαιρο έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Συλλυπητήρια και πάλι σε όλους και να ‘μαστε γεροί να τον θυμόμαστε γιατί έφυγε ένα διαμάντι από την οικογένεια του Διαγόρα το νησί μας και γενικά από το ποδόσφαιρο".
Εκ μέρους των ποδοσφαιριστών του Διαγόρα μίλησε στους εκπροσώπους του Τύπου ο Ηλίας Σαπάνης που τόνισε: "Βρίσκομαι εδώ εκπροσωπώντας τους συμπαίκτες μου. Καταλαβαίνετε πώς είναι δύσκολες στιγμές θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του Γιάννη και να πω απλά "Φίλε Γιάννη επειδή πιστεύω πώς υπάρχεις ακόμα μας βλέπεις και μας ακούς θα σε θυμόμαστε για πάντα και δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ".
