Το γυναικείο ποδόσφαιρο κάνει αισθητή την παρουσία του τα τελευταία χρόνια στα Δωδεκάνησα και αναπτύσσεται διαρκώς, με την ίδρυση πολλών νέων συλλόγων. Η αθλήτρια του Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. Άννα Μπουλαφέντη, είναι όμορφη, έξυπνη, μαμά, εργάζεται κανονικά και προέρχεται από οικογένεια με αθλητική παράδοση, ενώ τόσο ο σύζυγος της Μιχάλης Κρίγκος όσο και τα παιδιά της ασχολούνται ενεργά με το χώρο. Η ίδια μίλησε στο Μάκη Δούβαλη για όλους και για όλα:
Για την οικογενειακή ποδοσφαιρική παράδοση: «Ο πατέρας μου υπήρξε τερματοφύλακας σε αρκετές ομάδες, όπως ο Διαγόρας, ο Ροδιακός, ο Δωριέας και ο Άγιος Γεώργιος Μαλώνας. Εκείνος με ώθησε στο ποδόσφαιρο. Όταν αποφάσισα να παίξω στα 19 μου χρόνια, συνέβησαν κάποιες καταστάσεις και δεν μπόρεσα. Επειδή όμως ήταν κάτι που ήθελα, έστω και σε μεγαλύτερη ηλικία, αποφάσισα να παίξω ποδόσφαιρο. Το είχα απωθημένο. Ο πατέρας μου πάντα μου έλεγε για το ποδόσφαιρο. Ήθελα να γίνω τερματοφύλακας, αλλά τελικά παίζω στην επίθεση».
Για το πώς μπορεί και συνδυάζει όλες τις υποχρεώσεις της με το ποδόσφαιρο: «Όταν σου αρέσει κάτι, μπορείς να το κάνεις. Όλα κυλούν με βάση το πρόγραμμα. Πιστεύω ότι όταν θέλεις να κάνεις πολύ, μπορείς να τα καταφέρεις».
Για τα παιδιά της που επίσης παίζουν ποδόσφαιρο στον Διαγόρα: «Τα παιδιά μου έρχονται να με δουν στο γήπεδο και χαίρονται που βλέπουν τη μαμά τους να παίζει ποδόσφαιρο. Μιλάμε για το άθλημα στο σπίτι και μου λένε για τα λάθη που έκανα. Παίζουν μπάλα στον Διαγόρα, οπότε ξέρουν. Η αλήθεια είναι ότι παίζουμε μπάλα στο σπίτι. Μαθαίνω από τα παιδιά και αυτά από μένα».
Για το σύζυγο της Μιχάλη Κρίγκο που είναι παράγοντας στον Διαγόρα: «Όταν είπα στο σύζυγο μου ότι θα παίξω ποδόσφαιρο, δεν μου αρνήθηκε κάτι. Μου είπε να πάω να παίξω, εφόσον μου αρέσει. Δεν είχε πρόβλημα. Έρχεται στο γήπεδο και με βλέπει. Ο άντρας μου συμφωνεί σ’ αυτό που κάνω».
Τι πιστεύει ότι λένε οι άνδρες βλέποντας τις γυναίκες να παίζουν ποδόσφαιρο: «Οι άνδρες βλέποντας έναν αγώνα γυναικείου ποδοσφαίρου, πειράζουν τις γυναίκες. Δεν ξέρω πως το βλέπουν. Νομίζουν ότι επειδή είμαστε γυναίκες, είναι πιο δύσκολο. Προσωπικά δεν το πιστεύω. Τα πάντα είναι ίδια. Ο προπονητής μας κ. Γιάννης Κουμέντος μας λέει συνεχώς ότι μας βλέπει σαν μία ανδρική ομάδα, δεν μας ξεχωρίζει».
Για την ομάδα της, τον Α.Σ.Τ.Ι.Ρ.: «Το ξεκίνημα μας δεν ήταν καλό στον Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. γιατί έχουν έρθει μικρά παιδιά. Προσπαθούμε να προωθήσουμε κορίτσια που είναι κάτω από 20 ετών. Να μπουν απευθείας στα δύσκολα. Εμείς οι μεγαλύτερες, προσπαθούμε να τους δώσουν να καταλάβουν ότι αυτό που αγαπούν πρέπει να το συνεχίσουν. Είναι μικρά κορίτσια, απλά θέλουν δουλειά. Ο Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. έχει πολλά νεαρά κορίτσια και κάποιες πιο έμπειρες αθλήτριες».
Για το στόχο της παραμονής: «Πιστεύω ότι θα σωθούμε. Βασικοί μας αντίπαλοι για την παραμονή είναι ο Διαγόρας Ικαρίας και ο Φιλίνος Κω. Δεν έχουμε πάρει βαθμό μέχρι στιγμής, αλλά πιστεύω ότι θα το αλλάξουμε αυτό».
Για τις προπονήσεις και στους στόχους της: «Κάθε μέρα έχουμε προπόνηση εκτός από τη Δευτέρα. Πάω σε όλες τις προπονήσεις. Πηγαίνω για να αθληθώ. Με τα κορίτσια είμαστε σαν μία οικογένεια. Προσπαθώ να τις βοηθάω, τους λέω ότι δεν υπάρχουν όρια. Προσωπικά ξεκίνησα μεγάλη, γιατί δεν μπορούσα μικρότερη».
Τι σημαίνει το ποδόσφαιρο για την Άννα Μπουλαφέντη: «Όταν μπαίνω μέσα στο γήπεδο, σε αγώνες ή προπονήσεις, αυτό είναι κάτι που με ηρεμεί. Το μυαλό μου είναι μόνο εκεί. Δεν σκέφτομαι ούτε προβλήματα, ξεφεύγω από τη ρουτίνα της καθημερινότητας».
Για το αν ο Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. μπορέσει να παίξει κάποια στιγμή στην Α’ Εθνική: «Εύχομαι κάποια στιγμή ο Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. να ανέβει στην Α’ Εθνική. Καμία αθλήτρια δεν πληρώνεται, μας αρέσει αυτό που κάνουμε. Είναι πολύ σημαντικό ότι έχουμε πολύ καλές σχέσεις μεταξύ μας, κάνουμε παρέα με τα κορίτσια και εμείς οι μεγαλύτερες προσέχουμε τα μικρότερα κορίτσια».
Για το αν υπάρχουν ταλέντα στην ομάδα: «Στον Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. υπάρχουν αρκετά ταλέντα. Όταν έγινε το γυναικείο φεστιβάλ ποδοσφαίρου, ήρθε ο προπονητής της Εθνικής μας ομάδας και είδε ότι υπάρχει ταλέντο και υπάρχουν αθλήτριες που θα ξεχωρίσουν. Στη γυναικεία μας ομάδα έχουμε και κορίτσια ηλικίας 12 ετών».
Για το αν φοβάται τους τραυματισμούς: «Πάντα υπάρχει ο φόβος τραυματισμού. Ο Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. μας έχει κάνει ιδιωτική ασφάλεια, ξεχωριστά για κάθε αθλήτρια ξεχωριστά. Εκτιμώ ιδιαίτερα την πρόεδρο μας την κ. Πόπη Καλτέκη και όλα τα μέλη του συλλόγου για τις προσπάθειες που κάνουν».
Ποια αθλήτρια την παρακίνησε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο: «Η Μαριέττα Φιλιππάκου με παρότρυνε να ξεκινήσω το ποδόσφαιρο. Την αγαπώ πολύ. Το όνειρο μου ήταν να παίξω ποδόσφαιρο, ούτε μπαλέτο έκανα, ούτε βόλεϊ έπαιξα, ούτε μπάσκετ. Ξεκίνησα στο στίβο με πρώτο προπονητή τον Μιχάλη Βιτζηλαίο».
Για την… άνθιση του γυναικείου ποδοσφαίρου: «Είναι ευχάριστο να δημιουργούνται νέες ομάδες. Είναι πολύ θετικό για τα κορίτσια, για τα μικρά παιδιά. Ιδρύθηκε και ο Ηρακλής Μαριτσών στη Ρόδο και ελπίζω να γίνουν κι άλλες ομάδες. Όλα τα παιδιά πρέπει να οδηγούνται στον αθλητισμό, μόνο θετικό είναι αυτό».
Για το αν πηγαίνει στα γήπεδα: «Πηγαίνω στο γήπεδο, βλέπω και τον Σταυρό Καλυθιών. Παρακολουθώ και ανδρικό ποδόσφαιρο. Στη Ρόδο υποστηρίζω τον Διαγόρα. Θαυμάζω όμως όλες τις ομάδες, παρακολουθώ τα πάντα και δεν είμαι η μόνη».
Οι συμβουλές της προς τα μικρά κορίτσια: «Να μη χάνουν προπονήσεις, να έχουν συνέπεια, σωστή νοοτροπία και μυαλό. Πρέπει όλα τα κορίτσια να μάθουν να δουλεύουν ομαδικά και όχι ατομικά».
Για τον όμιλο που παίζει ο Α.Σ.Τ.Ι.Ρ. «Ο Ο.Φ.Η. και τα Βριλήσσια είναι οι πιο δυνατές ομάδες στον όμιλο μας. Παίζουν σαν… άνδρες. Είναι καθαρά θέμα δύναμης, έχουν μεγαλύτερη εμπειρία. Εμείς παίζουμε με μικρά κορίτσια, που ξεκίνησαν φέτος».
Για τις σχέσεις της με τον κόουτς Γιάννη Κουμέντο: «Έχω πάρα πολύ καλές σχέσεις με τον κόουτς. Συζητάει με όλα τα κορίτσια, έχει μεγάλη ηρεμία. Δεν σκέφτεται το γεγονός ότι είμαστε γυναίκες ή κορίτσια. Ποτέ δεν είπα ότι τα παρατάω, όσο κι αν έχω κουραστεί.».
Για την πρώτη της συμμετοχή σε αγώνα: «Η πρώτη φορά που αγωνίστηκα θα μου μείνει αξέχαστη. Κόμπλαρα… Παίζαμε με τον Διαγόρα Ικαρίας στο γήπεδο των Αγίων Αποστόλων. Ήταν ιδιαίτερα τα συναισθήματα. Ανατρίχιασα. Κάθε αρχή και δύσκολη, που λένε».
Για το φεστιβάλ ποδοσφαίρου: «Πολλά κορίτσια βρέθηκαν το φεστιβάλ ποδοσφαίρου. Χάρηκα πολύ, που είδα τόσα μικρά παιδιά. Είχε και κόσμο και νομίζω ότι όλα πήγαν καλά. Θέλουμε να δείχνουμε ότι υπάρχει το γυναικείο ποδόσφαιρο, το οποίο αναπτύσσεται διαρκώς. Υπάρχουν κορίτσια που ντρέπονται να παίξουν, γιατί πιστεύουν ότι είναι ανδρικό μόνο το άθλημα. Πρέπει να σταματήσει αυτή η αντίληψη».
