Συγκινητικά ήταν τα λόγια του μέλους του διοικητικού συμβουλίου της Α.Ε. Δικαίου Κώστα Καραθωμά μετά την κατάκτηση του τίτλου από την ομάδα του: Αναλυτικά όσα έγραψε στο facebook. ''Κάποιες μέρες σαν κι αυτή οφείλουμε να εξηγήσουμε κάποια πράγματα, κυρίως στους φίλους μας που πιθανώς να μην αντιλαμβάνονται την υπέρμετρη χαρά μας για την κατάκτηση του τοπικού πρωταθλήματος μπάσκετ ανδρών. Σας ζητάω να μας συγχωρήσετε αν είμαστε λίγο παραπάνω ενθουσιώδεις, δεν είμαστε υπερόπτες ή φαντασμένοι! Είναι όλη αυτή η χαρά κι η υπερηφάνεια που νιώθουμε που μας ωθεί να πούμε δυο κουβέντες παραπάνω! Αυτή η μικρή ομάδα που ξεκίνησε το 1993 στα τσιμέντα και την άσφαλτο, ένωσε δυο χωριά και σιγά-σιγά, με σκληρή δουλειά κατάφερε να μαζέψει κάτι πιτσιρικάδες, να τους κάνει να αγαπήσουν το άθλημα, να δώσουν ψυχή και καρδιά και σήμερα μετά από πολλά χρόνια προσπάθειας κατάφεραν τον υπέρτατο στόχο: να γίνουν μια παρέα από φίλους εντός κι εκτός γηπέδου. Αυτή η παρέα, με καθοδηγητή έναν "ξένο" δάσκαλο και παρατρεχάμενους καμιά δεκαριά σαλεμένους εραστές του μπάσκετ, στέφθηκε πρωταθλήτρια Δωδεκανήσου! Αυτή η μικρή ομάδα, χωρίς δικό της γήπεδο, ξεχασμένη κάπου στα βουνά, χωρίς καμιά στήριξη και βοήθεια, παρά μόνο των πιστών της φίλων, έδειξε ήθος και χαρακτήρα, αθλητικό πνεύμα και άμιλλα και κέρδισε τον σεβασμό όλου του φίλαθλου κόσμου. Αυτή η μικρή ομάδα με την μεγάλη καρδιά απέδειξε πως η σκληρή δουλειά που γίνεται αποδίδει καρπούς, δημιουργεί πρότυπα κι ετοιμάζει σιγά- σιγά το υπόβαθρο για τους επόμενους αθλητές που θα διεκδικήσουν μια θέση σε αυτήν την παρέα.
Αυτή η μικρή ομάδα έδειξε πως στο χώρο του αθλητισμού είμαστε όλοι συνοδοιπόροι κι ότι ο στόχος μας είναι κοινός, δημιουργώντας και διατηρώντας αδελφικές σχέσεις με σχεδόν όλα τα σωματεία της Δωδεκανήσου κι όχι μόνο.
Μα πάνω απ’ όλα αυτή η μικρή ομάδα απέδειξε ότι ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ και πως ο σεβασμός κι εκτίμηση κερδίζονται μέσα από σκληρή δουλειά, υπομονή, επιμονή κι αγώνες! Η νίκη είναι φυσικό ακόλουθο. Μέσα στην όλη φασαρία, τα πανηγύρια και τη χαρά, πάλι φαινόταν ότι κάτι λείπει. Η θέση σου για άλλη μια φορά κενή και άδεια κι όμως στο τέλος, στο κέντρο του γηπέδου ξέρουμε όλοι ότι φώναξες μαζί μας "ΔΙ-ΚΑΙ-ΟΣ"...''
































