Από την προεδρία του Φοίβου Κρεμαστής αποχώρησε και επίσημα σήμερα η Αθηνά Δελαπόρτα. Η ανακοίνωση της: ''Υπάρχουν στιγμές που, όσο δύσκολες κι αν είναι, πρέπει να πάρεις αποφάσεις με γνώμονα τη συνείδηση και την οικογένειά σου. Σήμερα είναι μία από αυτές. Μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να αποχωρήσω από την προεδρία του Φοίβου Κρεμαστής. Στις αρχές του περασμένου Ιουλίου ξύπνησα ένα πρωί και έβαλα έναν στόχο: να δω τον Φοίβο Κυπελλούχο. Ήταν ένα όνειρο που πολλοί ίσως θεώρησαν δύσκολο ή και ακατόρθωτο. Εγώ όμως πίστεψα σε αυτό από την πρώτη στιγμή και αφιέρωσα όλη μου την ψυχή για να γίνει πραγματικότητα. Η πορεία αυτή μόνο εύκολη δεν ήταν. Αντίθετα, ήταν ένας καθημερινός αγώνας γεμάτος ευθύνες, άγχος και αμέτρητες ώρες προσωπικής προσπάθειας. Δυστυχώς, η στήριξη που περίμενα από αρκετούς ανθρώπους δεν ήρθε ποτέ. Τις περισσότερες φορές έτρεχα μόνη μου για τα πάντα, γιατί η αγάπη για μια ομάδα αποδεικνύεται με πράξεις και όχι με λόγια.
Στο πλευρό μου στάθηκαν πραγματικά μόνο λίγοι άνθρωποι. Ένα μεγάλο ευχαριστώ Τον άνθρωπό μου που ήταν πάντα και για τα πάντα παρών Βασίλης Κρητικός τον προπονητής μας ο Nίκος Ορφανίδης που πίστεψε στο πλάνο μας από την πρώτη ημέρα και δούλεψε ακούραστα γι’ αυτό. Ο ταμίας και έφορος υλικού, Μαριος Τσαγκος, που ήταν καθημερινά δίπλα μου κ προπάντων στην ομάδα. Και φυσικά ο αδελφός μου, Γιώργος Δελαπόρτας ο οποίος άφησε τα Πάντα του στην Αθήνα για να έρθει στον Φοίβο και να σταθεί δίπλα μου, βοηθώντας ουσιαστικά σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια. Χωρίς αυτούς, πολλά από όσα πετύχαμε δεν θα είχαν γίνει πραγματικότητα. Σήμερα αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά και με τεράστια υπερηφάνεια, παραδίδοντας τον Φοίβο Κυπελλούχο. Αυτό είναι μια επιτυχία που ανήκει σε όσους πραγματικά μόχθησαν και πίστεψαν μέχρι το τέλος.
Ίσως είχα και την τιμή να είμαι από τις ελάχιστες – αν όχι η μοναδική – γυναίκα πρόεδρος στην Ελλάδα που αποχωρεί έχοντας οδηγήσει μια ανδρική ομάδα στην κατάκτηση ενός Κυπέλλου. Αν αυτό ισχύει, δεν το θεωρώ προσωπική δικαίωση, αλλά μια απόδειξη ότι όταν υπάρχει πίστη, δουλειά και επιμονή, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Η απόφασή μου δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη μου για τον Φοίβο. Αντίθετα, φεύγω γιατί οι οικογενειακές μου υποχρεώσεις απαιτούν πλέον την απόλυτη προτεραιότητά μου. Δεν μπορώ να συνεχίσω να κρατώ μόνη μου στις πλάτες μου το βάρος μιας ολόκληρης ομάδας.
Κρατώ μέσα μου μόνο μια μικρή πικρία. Γιατί στις δύσκολες στιγμές περίμενα να δω περισσότερους ανθρώπους να αναλαμβάνουν ευθύνες και να βοηθούν έμπρακτα. Είναι εύκολο να είσαι παρών στις επιτυχίες, στις φωτογραφίες και στους πανηγυρισμούς. Το δύσκολο είναι να είσαι εκεί όταν η ομάδα σε χρειάζεται πραγματικά. Δεν κλείνω καμία πόρτα. Ο Φοιβος ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένα κομμάτι της ζωής και της καρδιάς μου. Απλώς σήμερα κάνω ένα βήμα πίσω, γνωρίζοντας ότι έδωσα ό,τι περισσότερο μπορούσα.
Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι στάθηκαν πραγματικά δίπλα μου (Γιώργος Φραντζής) πίστεψαν σε εμένα και σε αυτή την προσπάθεια. Οι στιγμές που ζήσαμε, και κυρίως η κατάκτηση του Κυπέλλου, θα με συνοδεύουν για πάντα. Αποχωρώ ήσυχη με τη συνείδησή μου, περήφανη για όσα πετύχαμε και με το κεφάλι ψηλά. Φεύγω Κυπελλούχος! Και αυτό δεν μπορεί να το σβήσει κανείς. Γιατί η Ιστορία έγραψε! Και είναι αλλιώς να είσαι Φοίβος''.
