Η Εθνική Γυναικών ολοκλήρωσε με επιτυχία το Ευρωμπάσκετ, κατακτώντας την 4η θέση, που είναι και η υψηλότερη της ιστορίας της, μετά την 5η το 2009. Λίγες μέρες μετά, η Λεριά στην καταγωγή Αρτεμις Σπανού, μίλησε στο basketblog για την επιτυχία της Εθνικής, τους στόχους για το Παγκόσμιο, την Εβίνα Μάλτση, αλλά και το κίνητρο που έδωσε η Εθνική στις νέες αθλήτριες.
-Ποια είναι τα συναισθήματα σου για την επιτυχία σας στο Ευρωμπάσκετ των Γυναικών;
«Πριν φύγουμε από την Αθήνα για να πάμε Πράγα, νομίζω κανείς δεν περίμενε, ακόμα και εμείς οι παίκτριες ότι μπορούσαμε να φτάσουμε τόσο ψηλά. Φτάνοντας στην 4η θέση, νιώθουμε υπερήφανες γι’ αυτό που έχουμε καταφέρει. Προσωπικά, είναι τεράστια χαρά που ήμουν σε αυτή την ομάδα, που έφτασε στην υψηλότερη θέση της ιστορίας της. Είναι απίστευτο. Δεν έχω λόγια να το περιγράψω».
-Η Στέλλα Καλτσίδου, είπε στην Εβίνα Μάλτση ''τι κάνουμε;'' μετά τον αγώνα με την Τουρκία. Εσύ, μπορείς να μας πείς, τί κάνατε; Πώς το κάνατε;
«Αυτή την ερώτηση την κάναμε όλοι στον εαυτό μας. Βλέποντας την εξέλιξη του αγώνα με την Τουρκία και καταλαβαίνοντας ότι θα κερδίσουμε με την μεγάλη διαφορά που είχαμε πάρει, ήμασταν στον πάγκο και κοιτάζαμε η μία την άλλη και λέγαμε «τι κάναμε μόλις, μπήκαμε στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης»! Αυτό που κάναμε είναι κάτι ιστορικό, κάτι μεγάλο. Έγινε με πολλή δουλειά και μεγάλη υπέρβαση φέτος το καλοκαίρι και νομίζω ότι αξίζουν σε όλη την ομάδα πολλά συγχαρητήρια. Ακόμα όμως εμείς, δεν έχουμε καταλάβει τι κάναμε».
-Η Εθνική υστερούσε σε ύψος, αλλά εσύ μπόρεσες να κοιτάξεις στα μάτια υψηλότερες ποιοτικές αθλήτριες. Σε βλέπαμε να παθιάζεσαι στην άμυνα, αλλά και να τρέχεις πρώτη στον αιφνιδιασμό. Αυτά που έκανες στο παρκέ και με την ταχύτητα που τα έκανες δεν τα βλέπουμε συχνά. Πώς τα κατάφερνες σε κάθε αγώνα να είσαι καλύτερη;
«Βασικά ήξερα ότι θα πάμε σ' ένα πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, είχα και μια εμπειρία, και επίσης γνώριζα ότι οι σέντερ των άλλων ομάδων θα είναι τεράστια κορμιά. Ήξερα ότι θα είναι πολύ ψηλές και δεν θα μπορούσα να παίξω στα ''ίσα''. Ξέροντας όμως εγώ τη θέση μου και γνωρίζοντας για το μειονέκτημα μου στην άμυνα, το έφερα σαν πλεονέκτημα σε άλλα επίπεδα, όπως με την ταχύτητά μου. Υπήρχαν πολλές παίκτριες, που δεν μπορούσαν να με ακολουθήσουν στον αιφνιδιασμό. Στην επίθεση, για παράδειγμα, ο προπονητής μου μ' έβαζε να παίζω ένας εναντίον ενός, και δεν μπορούσαν να με ακολουθήσουν στα ''πόδια''. Έτσι, κατάφερα να τις δω και εγώ στα μάτια. Στην άμυνα, είχα πολλές βοήθειες. Όποτε η δικιά μου σέντερ έπαιρνε την μπάλα, υπήρχαν παντού βοήθειες για να βγάλουμε την άμυνα».
-Έχεις μια ιδιαίτερη σχέση με την Εβίνα Μάλτση. Το είδαμε και στο Ευρωμπάσκετ με ιδιαίτερες και συγκινητικές στιγμές. Τι έχεις να πεις γι’ αυτό;
«Η αλήθεια είναι ότι με την Εβίνα έχουμε αποκτήσει μια ιδιαίτερη σχέση. Ήμασταν και συγκάτοικοι φέτος και στην Τσεχία και στα προκριματικά. Την Εβίνα, ξεκίνησα να την βλέπω σαν είδωλο. Δεν την ήξερα προσωπικά, δεν είχα ποτέ τέτοια σχέση. Έχοντας τη δυνατότητα να είμαι στην Εθνική απ’ το 2010, αναπτύξαμε μια τρομερή σχέση και με πήρε ''υπό την προστασία της". Πίστεψε σε μένα και στις δυνατότητές μου. Έβλεπε ότι μπορώ να παίξω το μπάσκετ που ονειρευόμουν και πάντα την είχα σα μέντορα. Στον αγώνα με την Τουρκία, ήρθαμε πολύ κοντά. Την αγαπάω τόσο πολύ. Μου έχει δώσει πολλά πράγματα, τα οποία δεν μετριούνται. Η Εβίνα είναι ο μέντορας μου. Τη φωνάζω ''mother Mάλτση'' και είναι μια πολύ καλή μου φίλη που οτιδήποτε πρόβλημα κι αν έχω μπορώ να μιλήσω με την Εβίνα. Είμαι πολύ τυχερή που έχω αυτή τη σχέση μαζί της. Ήταν όνειρο μου να παίξω μαζί της. Μετά το 2011, που η Εβίνα δεν κατέβηκε με την Εθνική της είχα πει, ότι το όνειρο μου είναι να παίξουμε παρέα. Πραγματικά, αυτό το όνειρο, πραγματοποιήθηκε».
-Δε σου άφησε πικρία η ήττα στον μικρό τελικό και η απουσία του μεταλλίου; Βλέπουμε, ότι όλοι σας αγκάλιασαν, αλλά εσύ πώς ένιωσες;
«Ναι εννοείται. Φτάνοντας στους ''4'' όλη η ομάδα, οι προπονητές θέλαμε ένα μετάλλιο. Θέλαμε μία στις δύο νίκες. Βλέπατε όλοι, ότι στο τελευταίο αγώνα υπήρχαν πολλά νεύρα. Υπήρχε στεναχώρια. Όταν θέτεις υψηλούς στόχους, μετά ζητάς κι άλλα πράγματα. Αφού είχαμε φτάσει εκεί, είχαμε τη δυνατότητα να ονειρευόμαστε το κάτι παραπάνω. Το μετάλλιο. Μετά το τέλος του μικρού τελικού, εγώ δεν ήμουν καλά. Ήρθε η Εβίνα και μου είπε ότι δε χρειάζεται στεναχώρια και ότι είμαστε στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Κανείς δε το περίμενε. Τελικά είχε δίκιο. Δεν υπάρχει στενοχώρια, όταν έχει γραφτεί ιστορία. Όλοι ήταν μαζί μας, γιατί κατάλαβαν πόσο δύσκολο ήταν. Η Εθνική Γυναικών φέτος υστερούσε κάποιων παικτριών και άλλων πραγμάτων. Στο τέλος μου έμεινε αυτό που είπε η Εβίνα σε όλες. Καταφέραμε κάτι σπουδαίο».
- Ποιοί είναι οι στόχοι για το Παγκόσμιo; Πάλι τη μία νίκη για να περάσουμε στον όμιλο;
Έτσι ακριβώς, αυτό που είπες. Ο στόχος είναι η μία νίκη, να περάσουμε στην επόμενη φάση. Μετά από εκεί, όλα τα παιχνίδια θα είναι ξεχωριστά. Εμείς θα έχουμε τον ίδιο ενθουσιασμό και το ίδιο πάθος.
-Mίλησες στις παγκορασίδες. Τι ακριβώς είπες για να παρακινήσεις και τις παγκορασίδες αλλά και τις νέες γυναίκες για να ασχοληθούν με το μπάσκετ;
«Η αλήθεια είναι, ότι λάβαμε αρκετά μηνύματα από γονείς, οι οποίοι μας ευχαρίστησαν που τα παιδιά τους έβλεπαν τα παιχνίδια και πλέον θέλουν ν' ασχοληθούν με το μπάσκετ. Πολλά παιδιά, μετά τα παιχνίδια μας πήραν μια μπάλα μπάσκετ και πήγαν να παίξουν. Το μόνο που θέλω να πω, είναι να δουν όλοι το πάθος μας, αλλά και τα συναισθήματα που ένιωσαν οι ίδιες όταν μας έβλεπαν. Τα συναισθήματα, είναι πιο μεγάλα μέσα στην ομάδα. Να θέτουν στόχους και γιατί όχι να είναι κάποτε μέλη της Εθνικής γυναικών». 

ΠΗΓΗ: BASKETBLOG.GR