O Κολοσσός έδωσε τα χέρια με τον Άρη Λυκογιάννη, του οποίου η πορεία μοιάζει μ' ένα ωραίο παραμύθι. Η ιστορία του Άρη Λυκογιάννη ξεκινάει από τα Νότια Προάστια και τον περίφημο Α.Ν.Ο.Γ. Την ομάδα από την οποία ξεκίνησαν την προπονητική διαδρομή τους οι Δημήτρης Λιόγας, Δημήτρης Πρίφτης, Θωμάς Νίκου και Μάνος Μανουσέλης. Μια πολύ δυνατή πεντάδα προπονητών που βρέθηκε μέχρι την Α1, είτε με τον ρόλο του πρώτου είτε με αυτόν του βοηθού προπονητή. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον της ιστορίας είναι πως ο Λυκογιάννης ακολούθησε την ίδια διαδρομή με τον Δημήτρη Πρίφτη, αφού τους συνδέουν ο Ίκαρος Καλλιθέας και ο Κολοσσός. Αφού άφησε τη Γλυφάδα και τον ΑΝΟΓ μετακόμισε προπονητικά στα Πατήσια, για χάρη του Σπόρτιγκ. Εκεί όπου βρέθηκε στο πλευρό του Δημήτρη Λιόγα, πριν προβιβαστεί σε πρώτος προπονητής. Οι «μπλαουγκράνα» είχαν μόλις υποβιβαστεί στη Β' Εθνική, όταν ο ίδιος πήρε τα ηνία τους, για να τους επαναφέρει άμεσα στην Α2 κατηγορία (2005) και να συνεχίσει το επιτυχημένο έργο του.
Κι αφού ανέβασε τον Σπόρτιγκ στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία, είπε να το... ξανακάνει με το Παγκράτι, δύο χρόνια αργότερα. Υπό την καθοδήγησή του, οι «ροσονέρι» επανήλθαν άμεσα στην Α2, στην οποία διατηρούνται έκτοτε, με νύχια και με δόντια. Ο ίδιος όμως δεν θα έμενε για πολύ στο Μετς. Βλέπετε, στα τέλη του 2009 βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα.
Με τη σεζόν 2008-09 να έχει ξεκινήσει και τον ίδιο να βρίσκεται ξανά στον Σπόρτιγκ, εκτελώντας χρέη τεχνικού διευθυντή, «έσκασε» η πρόταση από τον Ίκαρο Καλλιθέας. Ομάδα που μόλις είχε προβιβαστεί στην τρίτη τη τάξει κατηγορία, αναζητώντας τον άνθρωπο που θα την βάλει στον σωστό δρόμο. Και τον βρήκε στο πρόσωπό του. Η μετακόμιση όμως από τα Πατήσια στην Καλλιθέα δεν έγινε κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τον ίδιο, αφού στη συνέχεια χαρακτηρίστηκε προδότης από τους φανατικούς οπαδούς των «μπλαουγκράνα», οι οποίοι του χρέωσαν την αποχώρηση από την ομάδα, σε ένα σημείο που αυτή τον είχε μεγάλη ανάγκη.
Όπως και να έχει, η πορεία του με τον Ίκαρο ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Ή, αν προτιμάτε, φρόντισε ο ίδιος να είναι έτσι. Αφού η ομάδα της Καλλιθέας κέρδισε την άνοδο στην Α2, είχε έρθει η ώρα της κρίσης. Όχι αγωνιστικής, αλλά με βάση την προοπτική που του παρεχόταν. Βλέπετε, ο «ισχυρός άνδρας» του συλλόγου, Δημήτρης Αγγελόπουλος, είχε βάλει στόχο την άνοδο στη Basket League.
Η πίεση της επιτυχίας ήταν μεγάλη, το ρόστερ εντυπωσιακό (βλ. Ντάρελ Λιούις, Βαγγέλης Καράμπουλας, Γιώργος Κερασοβίτης κ.ά.), αλλά με τον Ηρακλή -που παρεμπιπτόντως βρισκόταν σε φάση αναδόμησης και επιστροφής στη μεγάλη κατηγορία- απέναντι, τίποτα δεν θα ήταν εύκολο. Ποιος είπε όμως ότι ο Άρης Λυκογιάννης θα είχε πρόβλημα; Το τέλος εκείνης της χρονιάς (2009-10) βρήκε τον Ίκαρο να πανηγυρίζει την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Α2 κατηγορία και τον ίδιο να υποχρεώνεται σε αλλαγή... επαγγέλματος. Τι εννοούμε με αυτό; Μέχρι εκείνη τη σεζόν, ο κόουτς του Ικάρου είχε πρωινή δουλειά (στα ΕΛΤΑ), την ώρα που το απόγευμα έβαζε τη φόρμα του και κοούτσαρε τους Καλλιθεάτες. Η παρουσία της ομάδας στην Α1 όμως, δεν του επέτρεπε να κάνει διπλοβάρδιες, αφού πλέον η κατάσταση είχε γίνει σοβαρή. Έπρεπε να μετατραπεί σε επαγγελματία και να αφήσει πίσω του όλα τα υπόλοιπα.
Το έργο του στον Ίκαρο δεν θα μπορούσε παρά να χαρακτηριστεί επιτυχημένο. Η ομάδα στην παρθενική της παρουσία στην πρώτη κατηγορία εξασφάλισε με άνεση την παραμονή, έστω κι αν ήταν υποχρεωμένη να παίζει... εκτός έδρας όλα τα παιχνίδια. Το άλυτο γηπεδικό πρόβλημα της Καλλιθέας υποχρέωσε τους «κυανέρυθρους» σε μετακόμιση στη Γλυφάδα και το «Μάκης Λιούγκας».
Παρεμπιπτόντως, εκείνη της σεζόν τερμάτισαν στην 11η θέση, εξασφαλίζοντας με άνεση την παραμονή. Οι 10 νίκες αποτελούσαν ρεκόρ -μέχρι τότε και μέχρι να έρθει... το Ρέθυμνο- για πρωτοεμφανιζόμενη ομάδα, με τον ίδιο να πιστώνεται την επιτυχία. Μέσα σε όλα, ήταν ο προπονητής που εντόπισε τον Άαρον Μπέινς. Ναι, τον νυν σέντερ των Σαν Αντόνιο Σπερς.
Την αμέσως επόμενη χρονιά γράφτηκε ο επίλογος στη συνεργασία των δύο πλευρών. Η εκτός έδρας ήττα από το Περιστέρι (81-69) αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του, με τη διοίκηση του συλλόγου να ανακοινώνει το «αντίο» στον επί μία τετραετία προπονητή της, στις 22 Ιανουαρίου 2012. Μετά το «διαζύγιο» με τον Ίκαρο έμεινε στο ταμείο ανεργίας για ένα εξάμηνο, πριν προκύψει η πρόταση από τη Σόλνα. Την σουηδική ομάδα στην οποία συμμετείχαν οικονομικά οι Σωτήρης και Γιάννης Ντάνος, ομογενείς επιχειρηματίες από τα Γιάννενα (σ.σ.: οι οποίοι στην πορεία ενεπλάκησαν επενδυτικά με τον Αθηναϊκό, στην Α1 Γυναικών). Εκεί, ο έμπειρος κόουτς μπόρεσε να παρουσιάσει ξανά μέρος των προπονητικών ικανοτήτων του.
Αν και η Σόλνα διέθετε ένα από τα χαμηλότερα μπάτζετ της κατηγορίας, την έβγαλε στα πλέι οφ, αλλά η πορεία της δεν συνεχίστηκε για πολύ. Η πέμπτη θέση που κατέλαβε πάντως κάθε άλλο παρά αποτυχία θεωρήθηκε. Το «γλυκό» δεν είχε δέσει όμως, με τον ίδιο να αποφασίζει την επιστροφή του στην Ελλάδα. Κι ενώ είχε γυρίσει στα μέρη μας, αναζητώντας τον επόμενο σταθμό της προπονητικής του καριέρας ήρθε η επανασύνδεση, με τον Ίκαρο. Έστω κι αν τώρα η ομάδα βρισκόταν στη Χαλκίδα. Οι «κυανέρυθροι» ανακοίνωσαν την επιστροφή του κόουτς στις 4 Δεκεμβρίου 2013(αντί του Γιώργου Καλαφατάκη) κι ενώ η κατάσταση μόνο εύκολη δεν ήταν, με την ομάδα να βρίσκεται στον "πάτο" της βαθμολογίας. Αυτή τη φορά πάντως δεν γινόταν να αποδειχθεί κασκαντέρ. Ο Ίκαρος είχε πάρει τον δρόμο προς την Α2 κατηγορία κι αυτός δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Η δεύτερη παρουσία του αποδείχθηκε εξαιρετικά βραχύβια, με το «διαζύγιο» να έρχεται μόλις δύο μήνες αργότερα και τον Θανάση Γιαπλέ να παίρνει τη θέση του.
Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΟΥ
Τους επόμενους μήνες δεν κάθισε σε κάποιον πάγκο, προτιμώντας να ξεκουραστεί από τη στιγμή που δεν έβρισκε αυτό που ήθελε. Μέχρι να έρθει στο προσκήνιο η επιλογή του Κολοσσού. Οι «θαλασσί» είχαν ανακοινώσει τη λύση της συνεργασίας τους με τον Μιχάλη Κουταλιανό, όταν -την ίδια μέρα- ενημέρωναν πως θα έδιναν το χρίσμα στον Άρη Λυκογιάννη. Η παρουσία του στο νησί ήταν εντυπωσιακή! Άνετη εξασφάλιση της παραμονής, συνεχόμενες νίκες, «δυνατό Βενετόκλειο» και... πλέι οφ. Παρότι στην αρχή της χρονιάς τα περισσότερα σενάρια ενέπλεκαν την ομάδα της Ρόδου σε σενάρια υποβιβασμού, εν τούτοις αυτή κατάφερε να προκριθεί στα πλέι οφ, όπου αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό. Για να έρθει, μάλιστα και η ιστορική νίκη επί των «πρασίνων». Κι αν μετά το τέλος του τρίτου προημιτελικού, τα μέλη του σταφ και οι παίκτες επέστρεψαν στη Ρόδο, αυτός έμεινε στην Αθήνα. Όχι για να ξεκινήσει τις διακοπές του, αλλά για να προστεθεί στο τεχνικό τιμ του «τριφυλλιού». Στα χαρακτηριστικά του τώρα συγκαταλέγονται ο σκληρός χαρακτήρας του και η τάση που έχει να συνδυάζει κάθε προπόνηση με φωνές. Πολλές φωνές. Γι αυτό του αρέσει να δουλεύει με παίκτες που διακρίνονται για την αντοχή τους στην πίεση (σωματική και ψυχολογική). Στον Κολοσσό θα διανύσει την τέταρτη χρονιά του και αποτελεί πλέον το δεύτερο μακροβιότερο προπονητή της ομάδας. Με βάση τα αποτελέσματα ο Βασίλης Φραγκιάς και ο Άρης Λυκογιάννης θεωρούνται οι δύο πιο επιτυχημένοι προπονητές στην ιστορία του Κολοσσού.