Παίκτης «αθόρυβος», αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για κάθε προπονητή. Δεν έχει μάθει να συμβιβάζεται και μάχεται για τους στόχους του. Ο Άγγελος Τσάμης έκανε πέρσι το καλοκαίρι το μεγάλο βήμα αποφασίζοντας να αγωνιστεί στο εξωτερικό και δεν το βάζει κάτω παρά τις δυσκολίες γιατί έχει μάθει πάντα να αγωνίζεται. Μοιράζοντας τον χρόνο του σε Αθήνα, Ρόδο και Πάτρα, ο Έλληνας πρώην γκαρντ του Κολοσσού ΒΑΠ γεμίζει τις μπαταρίες του και μίλησε για την μεταγραφή του στην Λιμόζ, τον τραυματισμό του, αλλά και την απουσία του από τη μεγάλη στιγμή του Νίκου Γκάλη.

-Ξετύλιξέ μας λίγο το «κουβάρι» της μεταγραφής σου από τον Κολοσσό στην Λιμόζ.
«Η ιστορία έχει ως εξής: Είναι καλοκαίρι του 2012, έχω τελειώσει μια χρονιά που είναι η καλύτερη στη ζωή μου. Η καλύτερη χρονιά με την ομάδα μου, με διακρίσεις ατομικές και συλλογικές και περιμένω το «καλό». Περιμένω μια καλή πρόταση και την κλήση μου από την Εθνική. Όχι απαραίτητα να φτάσω να με πάρουν στα επίσημα παιχνίδια, αλλά την κλήση μου στη προετοιμασία σαν επιβράβευση των προσπαθειών μου και ας με κόβανε μετά. Τελικά δεν έγινε τίποτα από αυτά τα δύο.
Ξεκινάει το καλοκαίρι και είχα προτάσεις από τον Ίκαρο, το Ρέθυμνο, τον Άρη και τον Απόλλωνα. Από τον Κολοσσό δεν είχα ακόμα και έτσι τον είχα αποκλείσει. Περιμένοντας λοιπόν και κρίνοντας τις προτάσεις που είχα αποφάσισα να απορρίψω το Ρέθυμνο, παρόλο που ήταν η καλύτερη οικονομικά πρόταση, λόγω Ρόδου και άτυπης κόντρας που έχουν τα νησιά μεταξύ τους, κάτι που τελικά ήταν ανοησία καθώς δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι όταν είσαι επαγγελματίας. Απορρίπτω και τον Άρη και αποφασίζω να παίξω στον Απόλλωνα που είναι μια ιστορική ομάδα και ήθελα πάντα να φορέσω την φανέλα της, καθώς αν και «Πατρινόπουλο» δεν την είχα φορέσει ποτέ».
-Πώς προέκυψε η Λιμόζ;
«Μια βδομάδα πριν κλείσω στη Λιμόζ ο Απόλλωνας ανακοινώνει στα site ότι με έκλεισε, χωρίς ακόμα να έχουμε υπογράψει. Στο συμφωνητικό που θα υπέγραφα με τον Απόλλωνα υπήρχε ένας όρος που τον είχαν βάλει οι ίδιοι, ότι αν ερχόταν μια ομάδα από το εξωτερικό πριν τις 17 Αυγούστου θα μπορούσα αυτομάτως να φύγω. Κυριακή λοιπόν με ανακοινώνουν, χωρίς ακόμα όπως είπα να έχουμε υπογράψει. Βλέποντας και εγώ ότι δεν κινείται κάτι άλλο την Τρίτη κάνω την απερισκεψία, που έδειξε κατόπιν εορτής ότι και εγώ και ο Απόλλων φερθήκαμε πολύ αντιεπαγγελματικά σε όλο αυτό, και γράφω και εγώ στο διαδίκτυο ότι με χαρά έρχομαι στην ομάδα της πόλης μου τον Απόλλωνα.
Από τότε μέχρι την Παρασκευή που έπρεπε να υπογράψω -περίπου 10 Αυγούστου ήταν- εγώ είχα πολλές συζητήσεις με ανθρώπους της διοίκησης για να αλλάξουν κάποιοι όροι στο συμφωνητικό. Πέμπτη απόγευμα και ενώ έψαχνα να βρω σπίτι για να μείνω μέσα στην Πάτρα, κοντά στην μια το βράδυ με παίρνει τηλέφωνο ο Νίκος Λινάρδος, ο βοηθός προπονητή του Γιαννάκη και μου λέει ‘’μην κλείσεις σε θέλουμε να παίξεις στη Λιμόζ’’.
Εγώ του είπα ότι έχω δώσει τον λόγο μου και είναι θέμα τιμής. Ολόκληρο το βράδυ σκεφτόμουν μέχρι που με πήρε ο ίδιος ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Μου μίλησε, μου είπε κάποια πράγματα και αυτός ήταν που με έπεισε. Αποφασίζω τελικά να παίξω στη Λιμόζ μιας και μπορούσα να το κάνω. Δεν είχα υπογράψει πουθενά, αλλά και να είχα υπογράψει υπήρχε ο όρος για το εξωτερικό. Έτσι, λοιπόν, με τα πολλά βρίσκομαι στην Λιμόζ».
-Πρώτη φορά σε ομάδα του εξωτερικού. Πώς κύλησαν τα πράγματα για σένα;
«Ξεκινάει η σεζόν, βλέπω καινούργια πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους, γήπεδα. Στην αρχή ήμουν λίγο έξω από τα νερά μου αλλά μόλις ξεκίνησε η σεζόν και τα φιλικά της προετοιμασίας ήμουν πολύ καλά, ένιωθα καλά και πίστευα ότι θα πηγαίναμε αρκετά καλά. Πήραμε έναν τίτλο στην αρχή της σεζόν και αυτό μας έδωσε μια ώθηση, ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη βάση των προσδοκιών μας. Ήταν μια καινούργια ομάδα και δυστυχώς δεν απέδιδε όσο μπορούσε».
-Και πριν από τα Χριστούγεννα έρχεται και ο τραυματισμός σου...
«Ναι, τον Δεκέμβριο τραυματίζομαι άσχημα. Μετά από ένα διάστρεμμα, δεν με προσέχουν οι γιατροί όσο έπρεπε και έχω υποστεί τελικά οστικό οίδημα στον αστράγαλο μου. Έτσι χάνω όλη την σεζόν από λάθος διάγνωση ουσιαστικά, αλλά αυτά ίσως να συμβαίνουν σε πολλές ομάδες. Ήταν δύσκολος χρόνος και τώρα έχω αρχίσει να είμαι καλύτερα και να δυναμώνω σιγά-σιγά Με βοήθησε πάρα πολύ ο κύριος Σκορδής όπου έκανα θεραπείες. Του χρόνου θα είμαι έτοιμος. Έχω ένα χρόνο ακόμα συμβόλαιο με τη Λιμόζ και θέλω πολύ να παίξω καλά».
-Έχεις μετανιώσει για αυτή την επιλογή σου;
«Νομίζω ότι έκανα το σωστό και στη ζωή μας πρέπει να υποστηρίζουμε τις επιλογές μας όποιες και αν είναι αυτές, είτε είναι σωστές είτε είναι λανθασμένες. Κατά την διάρκεια του τραυματισμού μου περάσανε πολλά από το μυαλό μου, αν έκανα το σωστό που πήρα αυτή την απόφαση αλλά ήταν 1000% σωστή. Ήμουν δίπλα με έναν προπονητή που ήταν ίνδαλμα μου από μικρός σαν παίκτης. Έχω την τύχη να είμαι παίκτης του, είναι ένας άνθρωπος πολύ τίμιος, πολύ σοβαρός, πολύ κύριος που μιλάει για μπάσκετ πάνω από 24 ώρες το 24ωρο. Επίσης έχω την τύχη να είμαι με τον coach Λινάρδο που και αυτός είναι πολύ καλός προπονητής και άνθρωπος και νομίζω ότι η σεζόν όλη εν κατακλείδι είναι μια καλή σεζόν απλά είχα μια ατυχία. Από κάθε άτυχη στιγμή βγαίνεις πάντα πιο δυνατός και νομίζω ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο».
-Ποιες είναι οι σκέψεις σου για τη νέα σεζόν;
«Έχω ένα συμβόλαιο με την Λιμόζ, το όποιο θα τιμήσω. Θέλω να παίξω πολύ μπάσκετ, έρχομαι και από τραυματισμό. Πιστεύω πολύ στις δυνάμεις μου και είναι στο χέρι μου να τα καταφέρω».
-Σου λείπει καθόλου η Ελλάδα;
«Τίποτα δεν είναι σαν την Ελλάδα, αλλά από κει και πέρα δέχεσαι τα πράγματα ως έχουν. Η Λιμόζ είναι ένα επαγγελματικό σωματείο, μια φανέλα ιστορική και ένα όνομα βαρύ με Ευρωπαϊκούς τίτλους. Το μπάσκετ για αυτούς είναι μια έξοδος διασκέδασης. Έχει 7000 κόσμο σε κάθε παιχνίδι, είτε παίζουμε έξω είτε μέσα τα γήπεδα είναι γεμάτα, είναι κύριοι στα οικονομικά τους και η πόλη είναι μεν μικρή αλλά πολύ όμορφη. Πρέπει να συνηθίσεις το ρυθμό τους, δεν έχεις βέβαια πολλές επιλογές καθώς όλα κλείνουν 10 η ώρα. Πρέπει να μπεις στην κουλτούρα τους και τον πολιτισμό τους».
-Υπάρχει στο μυαλό σου σαν σκέψη η επιστροφή στην Ελλάδα;
«Θέλω να παίξω μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου στην Λιμόζ και τώρα δεν το σκέφτομαι καθόλου αυτό το ενδεχόμενο».
Η ομάδα σου η Λιμόζ ήταν η καλεσμένη στην βραδιά που διοργανώθηκε για να τιμηθεί ο Νίκος Γκάλης, αλλά εσύ έλειπες…
«Ήταν κάτι που με ενόχλησε πάρα πολύ, όμως δυστυχώς οι ξένοι δεν μπορούν να μπουν στην ψυχολογία τη δικιά μας. Κανείς δεν είναι Έλληνας, κανείς δεν έχει αυτή την ψυχή και δεν μπορεί να καταλάβει πώς μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει με έναν αθλητή και του δίνεται η ευκαιρία να είναι μέσα στο γήπεδο σε μια τέτοια μοναδική στιγμή. Εκεί υπερισχύουν οι νόμοι από το συναίσθημα και αυτό είναι το κρίμα.
Εγώ έζησα την όλη βράβευση από την τηλεόραση στη Γαλλία μόνος μου, συγκινημένος βαθύτατα και τα είχα βάλει με την τύχη μου, αλλά ο Θεός θα μου το δώσει κάπου αλλού όπως ανέκαθεν κάνει. Κάτι μας παίρνει κάτι μας δίνει. Η βραδιά αυτή ήταν κάτι το τρελό, το συγκλονιστικό, κάτι που άργησε να γίνει. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα μου δοθεί η ευκαιρία να τον γνωρίσω και τότε θα του το πω ότι δεν μπόρεσα να είμαι εκεί, ενώ ήμουν στην ομάδα».
-Σου πέρασε από το μυαλό να πας έστω και μόνος σου;
Αν πήγαινα μπορεί να είχα κάποιες άλλες κυρώσεις και δεν ήθελα να μπω σε αυτή τη διαδικασία οπότε το άφησα. Όταν κάποιος είναι τραυματίας μπαίνει αυτομάτως στην injury list και θεωρείται εκτός ομάδος. Δεν έχει να δώσει λόγο παρά μόνο στη social security. Όταν είσαι στην injury list δεν πληρώνεσαι από την ομάδα αλλά από την ασφάλεια και ουσιαστικά εκεί έχεις να δώσεις αναφορά. Η ομάδα δεν μπορούσε να πάρει αποφάσεις, αν γινόταν κάτι έπρεπε να γίνει μέσω της ασφάλειας κάτι που θα ήταν χρονοβόρο και δεν ήθελα να μπω σε αυτή την διαδικασία δεδομένου ότι μετά από 20 μέρες και γύριζα σπίτι μου και αυτό που με ενδιέφερε ήταν να γυρίσω πίσω και να γίνω τελείως καλά.
-Μια ευχή για το μέλλον;
«Εύχομαι ένα καλύτερο μπάσκετ στην Ελλάδα, εύχομαι να υπάρχουν παράγοντες να στηρίζουν τους αθλητές και να ναι φερέγγυοι. Εύχομαι τα καλύτερα για όλους τους συναδέλφους μου και υγεία πάνω από όλα για να έχουμε δύναμη να συνεχίζουμε».

ΠΗΓΗ: COBRASPORTS.GR