Είναι αυτό που λένε «κατάθεση» ψυχής! Είναι μία συνέντευξη που κάλλιστα μπορεί να κάνει όλους μας πιο σοφούς και να σκεφτούμε, αναθεωρώντας πολλά πράγματα από τη ζωή μας. Ο Θανάσης Σύρμας στις 20 Αυγούστου 2015 είχε ένα ατύχημα και έχασε το αριστερό του πόδι, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Τότε ήταν γενικός αρχηγός στον Γ.Α.Σ. Ιάλυσος, τώρα είναι στο Φοίβο Κρεμαστής, αλλά η αγάπη του για το ποδόσφαιρο παραμένει η ίδια. Είναι πλέον στέλεχος της Εθνικής μας ομάδας των ακρωτηριασμένων και μίλησε στο Μάκη Δούβαλη για όλους και για όλα. Για την παραμικρή λεπτομέρεια της άτυχης εκείνης στιγμής, για τη δύναμη της ψυχής του, την Εθνική ακρωτηριασμένων και τη μεγάλη του αγάπη, το ποδόσφαιρο. «Ρουφήξτε» κάθε στιγμή της συνέντευξης, αφού ο ίδιος μιλάει με ειλικρίνεια (ακόμη και με αυτοσαρκασμό) και απολαύστε έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ άνθρωπο, ο οποίος αφηγείται όλες τις στιγμές του από τότε. Απολαύστε τον, γιατί όσα λέει θα πρέπει να τα βάλουμε βαθιά μέσα μας και να καταλάβουμε ότι στη ζωή αυτή δεν υπάρχει ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
Για τη στιγμή του ατυχήματος: «Ήμουν τυχερός καταρχήν γιατί κατάφερα να γλυτώσω τη ζωή μου. Ήταν 16:30, είχαμε προετοιμασία με τον Γ.Α.Σ. Ιάλυσος και πήγαινα στο δρόμο για το γήπεδο, αργά. Ξαφνικά και σε μία στροφή αντίκρισα μπροστά μου μία άλλη μηχανή μεγάλου κυβισμού, στην οποία ο οδηγός είχε βάλει το παιδάκι του πάνω στο ντεπόζιτο. Σε απόσταση 10 μέτρων, προσπάθησα να αντιδράσω, έκανα έναν ελιγμό και έβγαλα και μία κραυγή, από τον τρόμο μου ίσως. Ο άλλος οδηγός δεν αντέδρασε φοβούμενος ίσως για τη σωματική ακεραιότητα του μικρού ή και τη δική του. Πάγωσε εν πάση περίπτωση. Χτυπήσαμε πλαγιομετωπικά και εξωστρακίσαμε ο ένας τον άλλο. Το πόδι μου βρήκε στο πλάι της μηχανής του και συγκεκριμένα στα μηχανικά του μέρη. Δεν πηγαίναμε με μεγάλη ταχύτητα. Για να φανταστείς πέσαμε μετά από λίγο. Όταν έπεσα διαπίστωσα ότι δεν είχα τίποτα, παρά μόνο το ότι το πόδι μου είχε κοπεί αλλά δεν είχε αφαιρεθεί τελείως. Κρατιόταν ουσιαστικά από τη γάμπα. Εκείνη την ώρα ενστικτωδώς έδωσα τις πρώτες βοήθειες στον εαυτό μου, γιατί άρχισα να αιμορραγώ και να λειτουργεί τι ένστικτο της αυτοσυντήρησης μέσα μου. Πήρα τηλέφωνο πρώτα το ΕΚΑΒ να έρθει να με πάρει και αμέσως μετά τον γιατρό της ομάδας Νίκο Άντερσεν. Του είπα να ετοιμάσει χειρουργείο και δεν με πίστευε. Ο τόνος της φωνής μου τον έκανε να το πιστέψει, ενώ ειδοποίησα τη γυναίκα και τον γιο μου να έρθουν να με δουν ότι ήμουν ζωντανός απλά, τους ενημέρωσα ότι είχα χτυπήσει άσχημα».
Για τον τρόπο αντίδρασης του μετά το ατύχημα: «Σαν άνθρωπος αντιδρώ καλά σε δύσκολες περιπτώσεις κινδύνου, το έχει ο χαρακτήρας μου αυτό. Περιμένω να περάσει όλο αυτό και μετά ξεσπάω κάπου. Προσπάθησα να είμαι δυνατός, γιατί έχω τρία παιδιά να μεγαλώσω. Όταν όλος ο κόσμος σε έχει μάθει να είσαι δυνατός, δεν είναι εύκολο να σε δει μέσα στην κατάθλιψη και με ένα πόδι χαμένο».
Για τη συνέχεια αμέσως μετά το ατύχημα: «Πήγα κατευθείαν στο χειρουργείο. Για καλή μου τύχη υπήρχε ένας νεόφερτος αγγειοχειρούργος στο νοσοκομείο, ο Δημήτρης Μαύρος. Ακολούθησε ένα χειρουργείο πολλών ωρών. Μπήκα στις 8 το βράδυ και βγήκα στις 5 το πρωί. Πέτυχε το χειρουργείο, αφού είχαν κάνει τη συρραφή και είχαν φτιάξει τα οστά. Είχα όμως πολύ χαμηλό αιματοκρίτη. Όταν πέσει κάτω από 15, τότε η καρδιά παύει να τροφοδοτεί τα υπόλοιπα όργανα και κρατάει με αίμα μόνο τον εγκέφαλο για να σε… κρατήσει στη ζωή. Εγώ μπήκα μέσα με τον αιματοκρίτη στο… 9! Αυτό σημαίνει ότι δεν δούλευε ούτε το πάγκρεας, ούτε τα νεφρά, ούτε τίποτα. Υπήρχε μεγάλος φόβος τα πρώτα 24ώρα να χάσω μέρη του σώματος μου. Ο γιατρός μας είπε ότι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα νεφρά, που θα μπορούσαν να μην λειτουργούν. Θέλαμε γρήγορη ανάρρωση γιατί τα νοσοκομεία έχουν πολλά μικρόβια. Εκεί λοιπόν έμαθα γιατί οι γιατροί θέλουν να σε διώξουν γρήγορα. Ακόμη και στις κουρτίνες υπάρχουν μικρόβια, που μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό. Ο οργανισμός μου ανταποκρίθηκε, γιατί είχα χρόνια στον αθλητισμό και δεν έκανα καταχρήσεις. Στα εννιάμερα της η Παναγία βοήθησε να αποφύγω τον κίνδυνο και τα όργανα άρχισαν να λειτουργούν κανονικά. Έτσι περίμενα στωικά να δω τι θα γίνει με το πόδι μου. Είχαμε μεγάλη υπομονή, ωστόσο μπήκε ένα μικρόβιο στο πόδι, άρχισε να… μαυρίζει και να χαλάει. Επειδή λοιπόν εγώ δεν… αντέχω τα ημίμετρα φώναξα τον γιατρό και τον ρώτησα τι πιθανότητες έχουμε να γίνει καλά το πόδι μου. Μου είπε 50-50 και του απάντησα ‘’τι το σκεφτόμαστε ακόμη γιατρέ, οι 50-50 δεν είναι πιθανότητες για μένα, δεν θα διακινδυνεύσω την υγεία μου για το πόδι μου. Πάρτο, διώξτο και θα βάλω ένα τεχνητό μέλος για να με δουν όρθιο ξανά τα παιδιά μου».
Για το πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση που πήρε: «Πιστεύω ότι ο καθένας από μας, ειδικά αν είναι δυνατός ο χαρακτήρας του και έχει σκληραγωγηθεί στη ζωή του, αν φτάσει σ’ ένα τερματικό στάδιο και ξαφνικά βρει τοίχο, θα πρέπει ή να τον γκρεμίσει ή να τον υπερπηδήσει. Δεν πρέπει να κάτσεις και να κλαις τη μοίρα σου, ειδικά αν έχεις ανθρώπους που πιστεύουν σε σένα. Τα παιδιά μου πάντα με έβλεπαν σαν τον ήρωα τους, δεν θα μπορούσα να γίνω κάτι διαφορετικό. Κάποιοι μου λένε ότι είμαι πολύ δυνατός. Έτσι και μέσω του νοσοκομείου μας, αν χρειαστεί να γίνει κάτι αντίστοιχο σε κάποιον άνθρωπο, με φωνάζουν για ψυχολογική υποστήριξη. Πάω εκεί και τον βοηθάω. Πήρα την πιο λογική απόφαση, έκανα αυτό που έπρεπε. Δεν με πήρε από κάτω και ξεκίνησα αμέσως τις φυσιοθεραπείες. Μάρτυρας μου ο Θεός, όταν άνοιξα τα μάτια μου μετά τον ακρωτηριασμό, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τραβήξω το σεντόνι. Μόλις είδα ότι ήταν κομμένο το πόδι μου, ανακουφίστηκα. Μετά ξεκίνησα ασκήσεις και είχα αμέσως ένα τηλεφώνημα από το Μιχάλη Σεΐτη. Δεν γνωριζόμασταν μέχρι τότε και είχε ακούσει για την περίπτωση μου. Είπαμε πολλά πράγματα και με πήγε στους προσθετικούς του, τον Κώστα και τον Δημήτρη Χρονόπουλο, στους οποίους οφείλω πάρα πολλά. Βοηθούν κάθε άνθρωπο. Αυτό φαίνεται και από το Μιχάλη, αφού πήραν έναν άνθρωπο με κομμένο πόδι και τον έχουν κάνει παγκόσμιο πρωταθλητή και ρέκορντμαν. Για καλή μου τύχη συνάντησα και έναν παλιό ποδοσφαιριστή που έπαιζε στην Ηλιούπολη και με βοήθησε. Έτσι ήταν θέμα χρόνου να περπατήσω ξανά. Επανήλθα κανονικά και γρήγορα».
Για την αγάπη του κόσμου της Ρόδου: «Ο κόσμος της Ρόδου με αγκάλιασε και με στήριξε. Έμαθε την περίπτωση μου. Στο νοσοκομείο είχα επισκέψεις από ανθρώπους που ούτε καν τους γνώριζα. Μου έστελναν λουλούδια. Η Ρόδος έγινε πατρίδα μου, γι’ αυτό δεν έφυγα ποτέ από εδώ, γι’ αυτό δεν χειρουργήθηκα στην Αθήνα. Είχα και έχω εμπιστοσύνη σε όλους. Με βοήθησε και ο πρόεδρος του Γ.Α.Σ. Ιάλυσος Μιχάλης Χατζηνικήτας. Στην Ιαλυσό πήρα και άφησα πολλά, ακόμη και το πόδι μου για να αυτοσαρκαστώ λιγάκι. Ευχαριστώ όλο τον κόσμο που με στηρίζει μετά το ατύχημα, ακόμη και δύο χρόνια μετά το ατύχημα».
Για τη σχέση που είχε με το νησί: «Στη Ρόδο ερχόμουν πάντα ως αντίπαλος. Όταν ήμουν στον Κερατσίνι και παίζαμε ειδικά με τον Ιάλυσο, ξέραμε από το καράβι ότι θα φάμε τρία γκολ. Ήρθα για πρώτη φορά, στο τέλος του 2013 για επαγγελματικούς λόγους και κατά περιστάσεις ερχόταν και η οικογένεια μου. Εγκατασταθήκαμε μόνιμα μετά το ατύχημα και συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου. Έχουμε ριζώσει εδώ».
Για τη γνωριμία του με το... Φοίβο Κρεμαστής: «Έμενα στην Κρεμαστή και μου είπαν να ψάξω να βρω τον Κώστα Φτάκλα. Έπαιζα μαζί με τους παλαίμαχους για να ξεσκουριάσουμε και έτσι γνωριστήκαμε και ήρθα πιο κοντά. Ανέλαβα γενικός αρχηγός σε μία ιδιαίτερη περίοδο. Ο Φοίβος είχε πάρει το κύπελλο ερασιτεχνών και πενθούσε για τις ζωές των δύο παιδιών που χάθηκαν στην άσφαλτο. Ήθελα πραγματικά να βοηθήσω, κι έτσι έγινε».
Για τους στόχους του Φοίβου: «Οι στόχοι φέτος είναι υψηλοί. Αυτό με εξιτάρει και είναι κίνητρο για όλους Το περσινό πρωτάθλημα ήταν μίας ταχύτητας. Φέτος 4-5 ομάδες κάνουν πρωταθλητισμό και υπάρχουν κι άλλες που θα είναι δυνατές. Κι αυτοί που θα είναι ρυθμιστές, κι αυτοί που πάνε για παραμονή θα είναι ρυθμιστές. Να ξέρεις ότι το πρωτάθλημα της Α’ Δωδεκανήσου είναι από τα καλύτερα στην Ελλάδα. Στην Αθήνα και στον Πειραιά ξεχωρίζει πάντα μία ομάδα και ξεφεύγει από τη βαθμολογία».
Για την Εθνική ακρωτηριασμένων: «Ένα απόγευμα είχα πάει στον προσθετικό μου στην Αθήνα. Μίλησα με τον Άρη Μαυρόπουλο, που είναι προπονητής σε άτομα με αναπηρία τους ‘’Καστελλάνους’’. Μου είπε λοιπόν ότι ετοιμάζουν μία ομάδα ακρωτηριασμένων. Στην αρχή ήμουν λίγο δύσπιστος, αφού δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να παίξω. Όταν πήγα, αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό. Έβλεπα ανθρώπους… ακροβάτες. Έκαναν τα πάντα μέσα στο γήπεδο, έτρεχαν, έκαναν τάκλιν και σούταραν. Αυτό είναι συνδυασμός δύο πραγμάτων. Πρώτον να κουμαντάρεις καλά το κορμί σου και το δεύτερο να έχεις μυαλό για να δίνεις σωστές εντολές. Κακά τα ψέματα όταν όλα αυτά τα χρόνια ο εγκέφαλος σου ξέρει ότι κλωτσάς και με τα δύο πόδια δεν είναι εύκολο. Έφτανε η μπάλα στο αριστερό και προσπαθούσα να κλωτσήσω αλλά η μπάλα έφευγε από κάτω γιατί δεν υπήρχε… πόδι. Άρα πρέπει να προσαρμόσεις τον εγκέφαλο σου, στα νέα δεδομένα και να κουμαντάρεις το κορμί σου έτσι ώστε να έχει ισορροπία. Θέλει μεγάλη αυτοσυγκέντρωση. Τα παιδιά έτρεχαν πάρα πολύ και είπα για να μη γίνω ρεζίλι να χρησιμοποιήσω ένα παλιό τέχνασμα. Όποτε ερχόταν η μπάλα, έκανα ένα κοντρόλ και μία πάσα απευθείας. Τα παιδιά πίστεψαν ότι βρήκαν το νέο… Τσιάρτα, αλλά εγώ το έκανα για να προστατεύω τον εαυτό μου, αφού δεν είχα ανάσες. Το έχω πάρει ζεστά. Όταν χτύπησα το πρώτο πράγμα που είπα είναι ‘’Θεε μου δεν θα ξαναπαίξω μπάλα’’. Τώρα λοιπόν ο Θεός μου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία, και γι’ αυτό το έχω πάρει τόσο πολύ ζεστά. Προσπαθούμε να εξαπλώσουμε το άθλημα αυτό και βασίζεται πάνω στις απαιτήσεις των ακρωτηριασμένων ανθρώπων. Δεν είναι σαν το ποδόσφαιρο των τυφλών ή των κωφών. Ετοιμάζονται να το κάνουν Ολυμπιακό άθλημα, υπάρχει ευρωπαϊκή και παγκόσμια ομοσπονδία. Από 1 έως 10 Οκτωβρίου θα γίνει το Euro στην Κωνσταντινούπολη. Είμαστε πίσω ακόμη. Η ομάδα αποτελείται από 13 ποδοσφαιριστές και οι δύο είναι τερματοφύλακες. Οι τερματοφύλακες έχουν δυσλειτουργία ή ακρωτηριασμό στο ένα χέρι. Παίζουμε σε γήπεδο 8Χ8 και απαγορεύεται να κάνεις τάκλιν ή να χτυπήσεις τη μπάλα σκοπίμως με την πατερίτσα. Έχει αρκετό ξύλο και είναι πολύ δύσκολο.
Για επίλογο: «Όλα είναι στη θέληση του ανθρώπου. Κάποτε μου είχαν πει ότι δεν υπάρχει δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω. Εγώ λοιπόν προσπαθώ να θέλω στο μέτρο του δυνατού και να κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Θέλω να κλείσω λέγοντας ότι ένας ακρωτηριασμός ή ένα ατύχημα δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο στον καθένα μας. Υπάρχει ποιοτική ζωή και μπορείς να κάνεις ξανά αθλητισμό. Ο στόχος μου είναι να φτιάξω μία ομάδα ακρωτηριασμένων στη Ρόδο. Όποιος θέλει μπορεί να έρθει να με βρει ή να μιλήσει με τον κ. Ζηδιανάκη. Η ομάδα αυτή θα δώσει και ψυχολογική στήριξη και θα κάνει τον κόσμο να νιώσει πάλι χρήσιμος».
