Με αφορμή την κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου και εμφατικά συγκινημένος από την πορεία της ομάδας αυτής θέλω να γράψω 2-3 λόγια για τα παιδιά που πήγαν στη Θεσσαλονίκη και έφεραν αυτό το τρόπαιο. Και αναφέρομαι ξεχωριστά σε όλα τα παιδιά, τα οποία εδώ και χρόνια κουβαλούν το σταυρό του μαρτυρίου στη ζωή τους, χαρίζοντας όμως τίτλους στον Γ.Σ. Δωδεκάνησος Πάμε λοιπόν:
Ο Μιχάλης (Χατζηδημητρίου), όταν ο Γ.Σ. Δωδεκάνησος έχασε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας στο ''Βενετόκλειο'' έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Δεν μπορούσε να το πιστέψει, δεν μπορούσε να το χωνέψει, ζούσε γι' αυτό. Όμως δεν τον πήρε από κάτω. Ήταν αυτός που πείσμωσε απίστευτα και έκανε όλους τους συμπαίκτες του να παίξουν τόσο πολύ παθιασμένα, σαν να ήταν το τελευταίο τους παιχνίδι.
Ο Χρήστος (Μιχαήλου), άφησε στη Ρόδο την εγκυμονούσα σύζυγο του (από μέρα σε μέρα γεννάει) και το ένα του παιδί και σηκώθηκε νωρίς σήμερα το πρωί για να ταξιδέψει αεροπορικώς για την Αθήνα και από εκεί για τη Θεσσαλονίκη για να είναι «παρών» και να βοηθήσει την ομάδα του να πάρει το τρόπαιο. Σοβαρός όπως πάντα, παρά την κούραση ήταν εκεί δίπλα στον Γ.Σ. Δωδεκάνησος. Παράδειγμα...
Ο Μανώλης (Στυλιανακάκης), έπαιξε τα τελευταία του παιχνίδια με τον Γ.Σ. Δωδεκάνησος, αφού είναι από τα ιδρυτικά στελέχη της νέας ομάδας του Ηρακλείου. Ο Μανώλης στο παρελθόν ερχόταν από την Άρτα και το Ηράκλειο για να αγωνιστεί με την ομάδα μας και σήμερα ίδρωσε για τελευταία φορά τη φανέλα του Γ.Σ. Δωδεκάνησος, τον οποίο αγάπησε αν και μη Ροδίτης. Ένιωσε τον σημερινό τελικό, σαν το παιχνίδι της ζωής του και δάκρυσε από συγκίνηση.
Ο Βαλάντης (Παππάς), ο πρώτος σκόρερ του φάιναλ-φορ και ένας παίκτης από τους καλύτερους του ελληνικού μπάσκετ. Είναι πάντα εκεί, στα εύκολα και στα δύσκολα. Σήμερα έλαμψε με την παρουσία του, απλά εκπληκτικός. Κι αυτός ένιωσε ότι κάτι χρωστούσε στον κόσμο της Ρόδου μετά την απώλεια του πρωταθλήματος.
Ο Ατνάν (Χαμαντί) επίσης ανήκει στο κλαμπ των παλαιότερων αθλητών, όταν ακόμη δεν ήξερε να χτυπάει καλά- καλά τη μπάλα. Τώρα είναι επίσης από τους καλύτερους παίκτες στην Ελλάδα. Στην ομάδα γνώρισε την κοπέλα του (την Ειρήνη Πλαγγέτη), στην ομάδα ανδρώθηκε μπασκετικά και νιώθει τον Γ.Σ. Δωδεκάνησος σαν δεύτερη οικογένεια του.
Ο Σάββας (Χαρτερός) από τα πιο νέα μέλη της ομάδας… Πήγε στη Γερμανία και γύρισε όμως η ψυχή και η καρδιά του πάντα στον Γ.Σ. Δωδεκάνησος. Πιστός στρατιώτης και μπορεί να είναι συγκρατημένος και να ανοίγεται δύσκολα, αλλά είναι κι αυτός πάντα εκεί, δίπλα στην ομάδα και τους φίλους του.
Ο Χρήστος (Μαρτσάκης) ήρθε πέρσι στη Ρόδο αλλά με το πάθος του, τα δίνει όλα στον Γ.Σ. Δωδεκάνησος. Ο τρόπος που αγωνίζεται είναι δυναμικός, πωρώνεται στην κυριολεξία και χάρηκε και με το παραπάνω τη μεγάλη αυτή επιτυχία. Τείνει να γίνει Ροδίτης με τα όλα του…
Ο Μανώλης (Χατζηκαντής) από την Αρχίπολη είναι ο παίκτης που ήρθε και έδεσε. Φιλότιμος, σπουδαίος άνθρωπος και αθλητής με μεγάλη καρδιά και πολλά ψυχικά αποθέματα. Μέρα με τη μέρα παίζει και καλύτερα, έχει φέρει δίπλα στην ομάδα πολύ κόσμο και είναι σαν να παίζει χρόνια.
Ο Ανδρέας (Λουκάς) είναι ο μικρός της παρέας. Ένα παιδί που όταν αναφέρει τη λέξη Γ.Σ. Δωδεκάνησος στάζει… «μέλι». Τον αγαπάνε όλοι και τον προσέχουν. Μαζί με τον πατέρα του έχουν προσφέρει πολλά στο σωματείο και η παρουσία του δείχνει το δρόμο σε όλους τους νέους με κινητικά προβλήματα να έρθουν στην ομάδα.
Ο Νίκος (Δαούλας), ο «παππούς» της παρέας… «Ψυχάρα», τεράστιος. Παλαιότερα προπονητής του συλλόγου, τον υπηρέτησε ως αθλητής και δάσκαλος κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σε όλη τη διάρκεια της σεζόν ερχόταν από τη Λάρισα για την αγαπημένη του ομάδα. Κύριος και απίστευτος άνθρωπος. Ήταν και σήμερα στη Θεσσαλονίκη, απλά γιατί του αρέσει και πήρε το κύπελλο.
Την ώρα λοιπόν που η Ελλάδα μαστίζεται από μύρια προβλήματα, την ώρα που ο λαός μας (όπως μας έχουν κάνει) χάνει μέρα με τη μέρα την κάθε ελπίδα του και την ώρα που κυριαρχεί η «λαμογιά», τα συμφέροντα και ο κάθε ατάλαντος, ψεύτης και υποκριτής, θα υπάρχουν πάντα τα παραδείγματα, όπως τα παιδιά που σας ανέφερα. Είμαστε εμείς που τους βάζουμε δύσκολα, που δεν κάνουμε προσβάσιμη τη ζωή τους και είναι αυτοί που παίζουν για τη «φανέλα», αγωνίζονται για τα ιδανικά τους και κάνουν αυτό που γουστάρουν γιατί (ρε φίλε) έτσι τους αρέσει.
ΥΓ: Το κύπελλο Ελλάδας σήμερα δεν το σήκωσε ο αρχηγός του Γ.Σ. Δωδεκάνησος Μιχάλης Χατζηδημητρίου. Το παρέδωσε στον Μανώλη Στυλιανακάκη που έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι με τη φανέλα της ομάδας και στον Χρήστο Μιχαήλου που περιμένει από ώρα σε ώρα τον γιό του και πήγε να παίξει στη Θεσσαλονίκη. Αυτά για όλους αυτούς που πιστεύουν ότι είναι μάγκες και έξυπνοι...
Μάκης Δούβαλης
