Ο Κολοσσός για πρώτη φορά από την αρχή της σεζόν έβγαλε πάθος και… ξεχείλιζε από ενέργεια στο παιχνίδι του. Με κάποιο «μαγικό» τρόπο ο Άρης Λυκογιάννης βρήκε τον τρόπο να πείσει τους παίκτες του να παίξουν στο… «κόκκινο» τόσο σε άμυνα όσο και στην επίθεση, με το παιχνίδι του Κολοσσού να μην είναι πλέον μονοδιάστατο, όσο ήταν με την παρουσία του Άντριου Γκάουντλοκ. Μέσα σε μία εβδομάδα, η αλήθεια είναι ότι ο Κολοσσός έγινε κανονική… ομάδα με τα όλα της. Ο ένας έπαιξε για τον άλλο, η ομάδα πήρε βοήθειες από πολλούς παίκτες ανά διαστήματα και φυσικά δεν ήταν προβλέψιμος για την αντίπαλη ομάδα, που δέχθηκε απανωτά… χτυπήματα. Η διαφορά στην εικόνα της ομάδας ήταν απλά… χαωτική και αυτό πιστώνεται τόσο στον Άρη Λυκογιάννη, όσο και στους παίκτες που κατάλαβαν τη φιλοσοφία του, αλλά και τον τρόπο που πρέπει να αγωνιστούν. Πολυφωνία στο σκοράρισμα, ομαδική δουλειά, προσήλωση στην άμυνα και η μπάλα γυρνάει σε όλους τους παίκτες.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες μπασκετικές γνώσεις για να καταλάβει κανείς, αυτό που… φωνάζαμε τόσο καιρό, ότι ο Κολοσσός «πονούσε» αγωνιστικά και βάδιζε σε δύσβατα μονοπάτια. Ο Άρης Λυκογιάννης ψάχνει στην αγορά για την απόκτηση αρχικά ενός ξένου αθλητή, που θα πάρει τη θέση του Άντριου Γκάουντλοκ, κάτι που δεν είναι εύκολο, αφού δεν υπάρχει κάτι πολύ καλό στην αγορά. Το σίγουρο είναι ότι ο Κολοσσός… πάτησε το κουμπί, άλλαξε εικόνα και έκανε μετά δύο μήνες χαρούμενο τον κόσμο του. Όχι για τη νίκη, αλλά για την εμφάνιση και το πάθος του. Ο Κολοσσός παίζει ξανά μπάσκετ (μετά από πολύ καιρό) και τα καλύτερα (σίγουρα) έπονται…
