
Αυτός ήταν ο φίλος μου ο Γιώργος!
Είναι στιγμές που έρχονται και φεύγουν απ’ το μυαλό σου, εικόνες και καταστάσεις που σου θυμίζουν ότι κάπου, κάποτε υπήρχαν άνθρωποι, με τους οποίους δένεσαι, περνάς ωραία και μπορείς να συζητήσεις τα πάντα. Εικόνες σαν αυτές τις καθημερινές, να πίνεις τον καφέ σου και να κοιτάς τον άλλο στα μάτια, συζητώντας επί παντός επιστητού. Είναι αναμνήσεις, που τριγυρνούν και στριφογυρίζουν στο μυαλό σου. Πριν από λίγο καιρό γελούσαμε, πίναμε τον καφέ μας, τα λέγαμε. Για τα αθλητικά, τα ταξίδια, το μπάσκετ του παρελθόντος και του παρόντος. Για τη ζωή μας. Σχεδόν κάθε μέρα. Ο φίλος μου ο Γιώργος Κατσικανταής δεν είναι πια εδώ μαζί μας, έφυγε γρήγορα και ξαφνικά. Ο φίλος μου ο Γιώργος, με τον οποίο επί σειρά ετών ανταλλάζαμε απόψεις, μου έλεγε τις εμπειρίες του από τον αθλητισμό, αυτά που βίωσε, ακόμη και για την πατρίδα του, τα αγαπημένα του Καλάβρυτα, που τόσο πολύ νοσταλγούσε. Ο Γιώργος Κατσικανταής «έφυγε», κι ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω, κανείς δεν μπορεί. Σαν να τον βλέπω, κάθε πρωί. «Γιώργο πάμε να πιούμε καφεδάκι να τα πούμε», του έλεγα. «Πάμε Μάκη μου απαντούσε» και τα λέγαμε, σχολιάζοντας την επικαιρότητα και τα προβλήματα. Άνθρωπος του αθλητισμού ήταν πάντα… Ήρθε στη Ρόδο, αγάπησε το νησί, έμεινε εδώ, προσέφερε πολλά και πάντα είχε μια ανοιχτή αγκαλιά για τον καθένα. Διετέλεσε πρόεδρος στη Ρόδο, θήτευσε για πολλά χρόνια στην Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Δωδεκανήσου και έστειλε στα… ουράνια τον Σύνδεσμο Κριτών Καλαθοσφαίρισης Δωδεκανήσου, τον οποίο οργάνωσε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δραστήριος και δημιουργικός σε όλη του τη ζωή, αυτός ήταν ο Γιώργος Κατσικανταής. Έτσι ξαφνικά, έκανε «φτωχότερο» το μπάσκετ, «φτωχότερο» τον αθλητισμό της Δωδεκανήσου. Καλέ μου φίλε Γιώργο αναπαύσου εν ειρήνη, σ’ ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τις υπέροχες αναμνήσεις.
Υ.Γ.: Κάτι πολύ προσωπικό, αλλά οφείλω να στο πω… Ήξερες πάντα να κάνεις τη Μαιρούλα μου χαρούμενη, μ’ ένα παγωτό, μ’ ένα δώρο, μ’ ένα χαμόγελο. Είχες πάντα τον τρόπο και να είσαι σίγουρος ότι πάντα θα σε ψάχνει και πάντα θα ρωτάει. Της είπαμε την αλήθεια, ότι έγινες ένα αστεράκι, που θα συνεχίσει να λάμπει και από κει ψηλά…
*Ένα μικρό φωτορεπορτάζ στη μνήμη του Γιώργου Κατσικανταή
Μάκης Δούβαλης





































