
Δωριέας, η κατηφόρα ενός ''γίγαντα''!
Κάποτε ένα από τα μεγαλύτερα σωματεία της Ρόδου και ολόκληρου του Αιγαίου ήταν ο ιστορικός Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς, από τον οποίο αναδείχθηκαν δεκάδες αθλητές και αθλήτριες και αποτελούσε από τις μεγάλες δυνάμεις του τοπικού μπάσκετ. Αγωνίστηκε στη Β’ και στη Γ’ Εθνική και από το ανοιχτό γήπεδο του, πέρασαν πολλές και μεγάλες μορφές του Δωδεκανησιακού και όχι μόνο μπάσκετ. Το ιστορικό λοιπόν αυτό σωματείο τα τελευταία χρόνια (δυστυχώς) βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, χωρίς μάλιστα να μπορέσει να δηλώσει συμμετοχή στα τοπικά πρωταθλήματα της Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Δωδεκανήσου. Μία ομάδα, η οποία κάποτε είχε δεκάδες παιδιά σε όλα τα τμήματα αλλά και ισχυρές υποδομές, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο απόλυτο… μηδέν, συμμετέχοντας μόνο στο 5ο ανοιχτό τουρνουά με τους Παλαιμάχους της, εκ των οποίων οι περισσότεροι ούτε καν έπαιξαν με την ιστορική φανέλα της.
Ο Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς συμμετείχε για τελευταία φορά στο ανδρικό πρωτάθλημα τη σεζόν 2013-14, με πρωτοβουλίες κυρίως τότε του προπονητή της Δημήτρη Σαρίκα, ο οποίος μάλιστα έβαζε και το χέρι στη τσέπη για να καλύψει λειτουργικά έξοδα του συλλόγου. Βέβαια και τα προηγούμενα χρόνια η ομάδα ουσιαστικά… «φυτοζωούσε», έχοντας καταργήσει τα τμήματα υποδομής της και στερώντας από το τοπικό μπάσκετ, μία σημαντική παρουσία. Τα τελευταία χρόνια ο Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς παραμένει ανενεργός, θλίβοντας όλους τους φίλους του συλλόγου και κυρίως εκείνους, που έζησαν από κοντά τα ένδοξα χρόνια, που η ομάδα πρωταγωνιστούσε σε τοπικό και όχι μόνο επίπεδο.
Αφορμή για το σημερινό μας ρεπορτάζ, στάθηκε το… ανοιχτό γήπεδο του συλλόγου. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το ανοιχτό γήπεδο του Δωριέα (ανάμεσα στην «Καπνοβιομηχανία» και τα γηπεδάκια 5Χ5 του Πανεπιστημίου Αιγαίου) αποτελούσε τόπο συνάντησης για πολλούς νεαρούς και όχι μόνο αθλητές, οι οποίοι φρόντιζαν να… «ζωντανεύουν» κάπως το ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ, που κάποτε ήταν ίσως και το καλύτερο στη Ρόδο. Το τελευταίο χρονικό διάστημα, όσες φορές κι αν περάσαμε από το συγκεκριμένο γήπεδο δεν είδαμε… μπάσκετ. Δεν είδαμε παιδιά να παίζουν και αντιθέτως το σκηνικό θύμιζε μάλλον… «κρανίου» τόπο. Όπως μπορείτε να δείτε και εσείς από τις φωτογραφίες, το αποτέλεσμα μας άφησε έκπληκτους, για να μην χρησιμοποιήσουμε πιο βαριές εκφράσεις. Στο γήπεδο δεν υπήρχαν παιδιά για έναν απλό λόγο… Οι μπασκέτες έχουν αφαιρεθεί από το ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ του Δωριέα. Ναι καλά διαβάσατε… Το μοναδικό στοιχείο που θύμιζε κάτι από τα ένδοξα χρόνια του Δωριέα, αφαιρέθηκε και στην είσοδο είχε τοποθετηθεί ένα διακριτικό λουκέτο. Τραγικό… Σταματήσαμε και αυτό που αντικρίσαμε, πραγματικά είναι θλιβερό. Σημάδια εγκατάλειψης, σκουπίδια και πλήρης αδιαφορία… Οι παλαιότεροι αλλά και οι νεότεροι που έπαιζαν εκεί θα έχουν να διηγούνται πολλές και φοβερές ιστορίες από ένα γήπεδο που αφέθηκε στο έλεος του Θεού. Και πραγματικά αν ο Δωριέας θέλει κλειστό το ΔΙΚΟ ΤΟΥ γήπεδο, ο Δήμος Ρόδου τι κάνει; Γιατί τόση αδιαφορία για ένα από τα πιο ιστορικά ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ στη Ρόδο, που βρίσκεται σε ένα από τα κεντρικά σημεία της πόλης; Ελπίζουμε, όλα αυτά που λέμε να εισακουστούν και ο Δήμος να φροντίσει ώστε το ανοιχτό γήπεδο του συλλόγου να αποκτήσει ζωή και να διορθωθούν όλες οι ατέλειες. Τα γήπεδα κύριοι πρέπει να είναι ΑΝΟΙΧΤΑ και όχι κλειστά, επειδή θέλουν ορισμένοι.
ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ;
Στο 5ο ανοιχτό τουρνουά μπάσκετ συμμετείχαν οι Παλαίμαχοι του Δωριέα… Βέβαια παλαίμαχοι του συλλόγου μόνο κατ’ ονομασία, αφού ουσιαστικά μόνο ο Γιάννης Τσέρκης φόρεσε με επιτυχία και παίζοντας μάλιστα σπουδαίο μπάσκετ τη φανέλα του συλλόγου. Είναι πραγματικά κρίμα, το όνομα του συλλόγου να παρουσιάζεται μόνο σε ανοιχτά τουρνουά μπάσκετ και να διασύρεται με τον τρόπο αυτό. Παλαίμαχοι του Δωριέα δεν ήταν αυτή η ομάδα, η οποία στα τελευταία παιχνίδια παρουσιαζόταν με 6-7 παίκτες στο παρκέ. Ο Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς έχει γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία στο χώρο του μπάσκετ και οι υπεύθυνοι οφείλουν να σεβαστούν την ιστορία του, που γράφτηκε κάποτε με «χρυσά» γράμματα. Η αλήθεια είναι ότι πάρα πολύς κόσμος μας προέτρεψε εδώ και καιρό να κάνουμε ένα τέτοιο ρεπορτάζ, θυμίζοντας τις μεγάλες στιγμές του συλλόγου. Ήταν υποχρέωση μας, ειδικά όταν είδαμε από κοντά (δείτε τις φωτογραφίες) να έχει μπει λουκέτο στο ανοιχτό γήπεδο και οι μπασκέτες να έχουν αφαιρεθεί. Οι δικές μας πληροφορίες πάλι αναφέρουν ότι μία ομάδα ανθρώπων έχει ενδιαφερθεί να αναλάβει τουλάχιστον το μπάσκετ του συλλόγου και να ξεκινήσει πάλι από την αρχή μία νέα προσπάθεια.
Αυτό αποτελεί ευχής έργον, γιατί θα είναι χαρά όλης της μπασκετικής Δωδεκανήσου, ένα από τα πλέον ιστορικά σωματεία να λειτουργήσει ξανά πάνω σε υγιείς βάσεις και να γίνει μία μεγάλη και σπουδαία προσπάθεια. Το ροδίτικο και κατ’ επέκταση το δωδεκανησιακό μπάσκετ έχει ανάγκη το Δωριέα, τον ισχυρό Δωριέα και μία ομάδα που να έχει ισχυρές βάσεις και θεμέλια. Ένα σωματείο που θα «αγκαλιάσει» το γήπεδο του και θα θυμίσει λίγο έστω από τις ένδοξες στιγμές του. Από τον Δωριέα έχουν περάσει πολλοί και σπουδαίοι αθλητές τις περασμένες δεκαετίες. Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένα ονόματα και ζητούμε προκαταβολικά αν έχουμε ξεχάσει κάποιους: Τάσος Παπαδούλης, Δημήτρης Κουνελλές, Γιάννης Τσέρκης, Σταύρος Στάλας, Γιάννης Στάλας, Μανώλης Μαυριός, Γιώργος Χατζηστρατής, Σοφοκλής Τέιλορ, Μιχάλης Αγγελόπουλος, Παναγιώτης Καγκίδης, Τάσος Πουρναράς, Γιώργος Ξανθός, Γρηγόρης Γεωργατζής, Ιάκωβος Αλχαδέφ, Νάσος Ηλιόπουλος, Τάκης Αραπούδης, Βαγγέλης Τσοσκούνογλου, Μωυσής Σακκής, Λευτέρης Καρπαθάκης, Κώστας Μακράκης, Γιάννης Μαστοράκης, Στέλιος Κωνσταντινίδης, Τάσος Αντωνιάδης, Σωτήρης Φωκάς, Βαγγέλης Παυλίδης, Νίκος Παπαθανάσης, Μπάμπης Παλογιαννίδης, Αγαπητός Στεφάνου, Νίκος Φραγκεσκάκης, Κώστας Τουφεξής, Γιώργος Σαμπάνης, Μάνος Σαμπάνης, Βαγγέλης Κουζουκάκης, Γιώργος Βογιατζής και πολλοί ακόμη.
Όπως είναι εύλογο, ανάλογη είναι και η κατάσταση στο τμήμα του ποδοσφαίρου, το οποίο επίσης τα τελευταία χρόνια παραμένει σταθερό στις τελευταίες θέσεις της Γ’ Κατηγορίας (πιο κάτω δεν πάει…). Και το ποδοσφαιρικό τμήμα κάποτε μεγαλουργούσε και ήταν από τα κορυφαία της Δωδεκανήσου. Ελπίζουμε ο Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς (για την ιστορία του εκδόθηκε και βιβλίο) να βρει και πάλι το δρόμο του και να επιστρέψουν όλες εκείνες οι ένδοξες στιγμές. Άλλωστε ΔΩΡΙΕΙΤΕΣ συνεχίζουν να υπάρχουν και δεν μπορούν να βλέπουν άλλο την κατηφόρα του ιστορικού συλλόγου.






































