Νέα απάντηση της Καλλιθέας στον Πλύγκο!
Η Καλλιθέα απάντησε στον εντεταλμένο αθλητισμού Μιχάλη Πλύγκο, τον οποίο χαρακτηρίζει άσχετο και ότι δεν έχει μάθει το πρωτόκολλο. Αναλυτικά: ''Πριν ξεκινήσουμε, μια διευκρίνιση. Δεν διψάμε για αντιπαράθεση, δεν γράφουμε για να γεμίσουμε χώρο και ούτε έχουμε σκοπό να γίνουμε κουραστικοί. Οι διαδικασίες, άλλωστε, δεν είναι δράμα: είναι ημερομηνίες, αριθμοί πρωτοκόλλου και γραπτές απαντήσεις. Αν υπάρχουν, δεν χρειάζεται δράμα. Αν δεν υπάρχουν, κάποιος πρέπει να το πει. Όμως σε αυτή τη ζωή, όσο μικρό κι αν φαίνεται το θέμα στα μάτια του άλλου, κάποια πράγματα απαντιούνται. Κάθε πρόκληση, κάθε ασάφεια και κάθε ειρωνικός χαρακτηρισμός δεν θα μείνει αναπάντητος. Και επειδή ο εντεταλμένος αθλητισμού του Δήμου μας έκανε τη χάρη να βγει στο ραδιόφωνο με τόση δηλωτική άνεση, του ανταποδίδουμε με την ίδια ευγένεια, μόνο που εμείς φέρνουμε και χαρτιά.
Ο κ. Πλύγκος ‘’έπεσε από τα σύννεφα’’’. Δεν μας εξέπληξε. Από εκεί ψηλά, δύσκολα ξεχωρίζεις μια προπονήτρια. Γιατί ο άνθρωπος που ήταν «δίπλα μας δύο χρόνια» κατάφερε σε μία συνέντευξη να αλλάξει το φύλο στην προπονήτρια της Καλλιθέας. Η Ευτυχία Γαλαχουσίδη είναι η προπονήτρια. Ο κ. Μπίλιας, που μας παρουσίασε ως προπονητή της, είναι βοηθός της και προπονητής των ακαδημιών της Ελπίδας, ενός εντελώς διαφορετικού σωματείου. Μάλλον οι φάκελοι έχουν το ίδιο χρώμα και μπερδεύτηκε. Το ημερολόγιο που ο κ. Πλύγκος δεν θέλει να ανοίξει
Το αίτημα. Δηλώσαμε το κλειστό της Κρεμαστής ως εναλλακτική έδρα, όπως οφείλαμε. Ζητήσαμε και εκεί ώρες, αλλά ως πρόσθετες, γιατί είχαμε αναγνωρίσει νωρίς το πρόβλημα λόγω των υποχρεώσεων του Κολοσσού. Το κυρίαρχο αίτημα έμεινε ένα: προπονητικές ώρες στην Καλλιθέα. Η ομάδα έδειξε ευαισθησία. Και ανταμείφθηκε με το να γίνει το συμπλήρωμα το κυρίως πιάτο.
23/7: Κατατίθεται το αίτημα για το κλειστό της Καλλιθέας. Αριθμός πρωτοκόλλου: κανένας. Απάντηση: καμία. Το έγγραφο εξαφανίστηκε, μάλλον στα σύννεφα απ’ όπου έπεσε ο εντεταλμένος. Τέλη Αυγούστου: Η επιτροπή ζητά συνάντηση για το κλειστό της Κρεμαστής. Εκεί ήταν ο κ. Μπίλιας, ως προπονητής των ακαδημιών της Ελπίδας, όχι ως εκπρόσωπος της γυναικείας ομάδας της Καλλιθέας. Και αυτή τη συνάντηση μας την παρουσιάζει σήμερα ως απόδειξη ότι ‘’οι ώρες τις διάλεξε ο προπονητής’’.
7/9: Επανερχόμαστε με νέο αίτημα, με κυρίαρχο ζητούμενο πάλι την Καλλιθέα. Αυτή τη φορά παίρνει πρωτόκολλο. Άρα το πρώτο δεν ‘’χάθηκε στο ταχυδρομείο’’: δεν καταχωρίστηκε ποτέ.
15/9: Η απάντηση έρχεται, και αφορά μόνο την Κρεμαστή, δηλαδή μόνο το πρόσθετο. Το βασικό ζητούμενο, οι ώρες στην Καλλιθέα, δεν απαντήθηκε ούτε με ναι ούτε με όχι ούτε με αιτιολογία. Στο τηλέφωνο μάθαμε ότι η Κρεμαστή ήταν ‘’προσωρινή’’, γιατί την ίδια μέρα έληγε η προθεσμία στο e-kouros. Ένα προσωρινό που υπάρχει μόνο στο τηλέφωνο, την τελευταία μέρα της προθεσμίας, αντί για το πράγμα που ζητήθηκε. Στο Δήμο αυτό λέγεται ‘’επιλογή του προπονητή’’.
Μια ερώτηση που δεν πραγματοποιήθηκε: έγινε αντίστοιχη συνάντηση για τις ώρες του κλειστού της Καλλιθέας, εκείνες που κατά δική του παραδοχή μοιράστηκαν στον Κολοσσό και σε άλλα σωματεία; Αν έγινε, πότε; Και η ομώνυμη ομάδα, η πρωταθλήτρια γυναικών, είχε ή δεν είχε πρόσκληση; Αν δεν είχε, οι ώρες μοιράστηκαν στην Καλλιθέα χωρίς την Καλλιθέα. Θα ήταν η πρώτη φορά που η έδρα μοιράζεται εν τη απουσία του γηπεδούχου.
Οι ‘’τρεις-τέσσερις συναντήσεις’’. Πρόσκληση προς την Καλλιθέα δεν υπήρξε. Πρακτικά δεν υπάρχουν. Αν είχαν κλείσει όλα τον Αύγουστο, γιατί χρειάστηκε δεύτερο αίτημα στις 7/9; Μήπως οι συναντήσεις ήταν τόσο παραγωγικές που χρειάστηκε δεύτερη αίτηση για να γίνει η πρώτη;
Τα άλλα σωματεία. Στην αρχή έκαναν πως δεν ήξεραν ότι δόθηκαν ώρες σε άλλα σωματεία. Αλλά η αλήθεια είναι το μόνο που δεν χωράει σε συρτάρι. Βγήκε τελικά από το ίδιο του το στόμα, στον αέρα της εκπομπής, χωρίς να τον πιέσει κανείς. Εντυπωσιακό: να κρύβεις κάτι τόσο καιρό και να το ομολογείς ο ίδιος, ζωντανά.
Η επιστολή διαμαρτυρίας. Ρωτήσαμε γραπτά ένα πράγμα: γιατί δόθηκαν ώρες σε άλλα σωματεία, πλην του Κολοσσού, και αποκλείστηκε μόνο η γυναικεία ομάδα από την Καλλιθέα; Απάντηση: καμία. Στο τηλέφωνο: ‘’δεν είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε’’. Και μετά, στο ραδιόφωνο, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Για την ερώτηση που τέθηκε εγγράφως, χρόνο δεν βρέθηκε. Προφανώς το «δεν είμαστε υποχρεωμένοι» ισχύει μόνο όταν υπάρχει χαρτί, και όχι όταν υπάρχει μικρόφωνο.
Η ΑΕΝ Αφάντου και η διαπραγμάτευση χωρίς αντισυμβαλλόμενο. Ο κ. Πλύγκος μας διαβεβαιώνει ότι πρότεινε ανταλλαγή ωρών με την ΑΕΝ. Εμείς δεν ακούσαμε ποτέ τέτοια πρόταση. Και η ΑΕΝ δεν ήταν καν παρούσα στη συνάντηση. Ρωτάμε λοιπόν: ενημερώθηκε το σωματείο ότι ο εντεταλμένος διαπραγματευόταν τις προπονητικές του ώρες στο γήπεδο της Κρεμαστής, χωρίς να το γνωρίζει; Αν όχι, έχουμε μια εντυπωσιακή καινοτομία στη διοίκηση: ανταλλαγές ωρών με απόντες, συμφωνίες χωρίς τον ένα από τους δύο συμβαλλομένους, και προτάσεις που ο αποδέκτης τις μαθαίνει ίσως από το ραδιόφωνο, μαζί με τους ακροατές. Αν ναι, ας δείξει την πρόσκληση ή έστω ένα μήνυμα. Αν όμως υπήρχαν, μάλλον θα ήταν στον φάκελο που χάθηκε μαζί με το αίτημα της 23/7. Και αν κάποιος μπορεί να μοιράζει τις ώρες ενός σωματείου χωρίς να το ρωτά, η παντοδυναμία του είναι εντυπωσιακή. Εξηγεί και γιατί ‘’έπεσε από τα σύννεφα’’: από εκεί πάνω, μάλλον, όλα τα γήπεδα φαίνονται δικά του και όλα τα σωματεία υπάλληλοι. (Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με το σωματείο της ΑΕΝ ούτε με κανένα άλλο. Το πρόβλημά μας είναι με όποιον διαπραγματεύεται τις ώρες τους χωρίς αυτούς, και μετά μας τα παρουσιάζει ως συμφωνημένα.)
Ο Κολοσσός. Λίγοι θα τολμούσαν να κάνουν το όνομα ενός σωματείου που εκπροσωπεί επάξια τη Ρόδο στην Α1 και στην Ευρώπη δικαιολογία για να μείνει μια γυναικεία ομάδα χωρίς γήπεδο. Η επιτυχία του Κολοσσού τιμά το νησί. Δεν ζήτησε ποτέ να γίνει ασπίδα, και δεν πήρε όλες τις ώρες. Εμείς, μάλιστα, αναγνωρίσαμε εξαρχής τις υποχρεώσεις του και ζητήσαμε πρόσθετες ώρες αλλού. Αυτό που δεν δεχόμαστε είναι να μας απαντούν με τον Κολοσσό όταν ρωτάμε για τους υπόλοιπους. Αν η δόξα ενός σωματείου της Ρόδου σημαίνει ότι δεν υπάρχει ώρα για τα άλλα, πώς βρέθηκε ώρα για όλους τους άλλους; Ο Κολοσσός δεν έχει ανάγκη από υπερασπιστές που τον φορούν σαν πανωφόρι. Το δικό σας αφήγημα γυρίζει εναντίον σας: αν η Ευρώπη φτάνει για να μην υπάρχει ώρα για τις γυναίκες, ας μας πείτε τι ώρα έχει η Ευρώπη για τους άλλους.
Το Βενετόκλειο. ‘’Εννέα ομάδες’’, λέει. Ρωτάμε, με απόλυτη ευγένεια: μετράτε όντως ομάδες ή τμήματα ανά ηλικία; Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε έχουμε νέα αριθμητική, όπου ένα σωματείο μετριέται τόσες φορές όσες χρειάζονται για να φαίνεται γεμάτο το πρόγραμμα. «Μάλλον ζουν σε άλλο νησί». Έχει δίκιο. Ζούμε σε νησί όπου το αίτημα παίρνει αριθμό, η απάντηση έρχεται γραπτώς, η προπονήτρια λέγεται Ευτυχία Γαλαχουσίδη και ο Μπίλιας ανήκει στην Ελπίδα. Ο κ. Πλύγκος ζει στο δικό του νησί: εκεί η συνάντηση γίνεται, το πρακτικό όχι, η πρόσκληση χάνεται, οι ώρες μοιράζονται χωρίς να μας ρωτήσει κανείς, και η αλήθεια ομολογείται στο μικρόφωνο. Για εκείνο το νησί δεν έχουμε χάρτη. Έχουμε μόνο αλληλογραφία που δεν ήρθε ποτέ.
Και το ερώτημα που μένει: σε τι ακριβώς προσέφερε στην Καλλιθέα; Με ποιο έγγραφο, με ποιον αριθμό πρωτοκόλλου, με ποια γραπτή απάντηση; Αν υπάρχουν, ας τα δημοσιεύσει. Αν δεν υπάρχουν, ας μην ζητά να τον πιστέψουμε επειδή το είπε στο ραδιόφωνο. Εν έτει 2026, κύριε Πλύγκο, το ‘’τα είπαμε στο τηλέφωνο’’ δεν είναι διοίκηση. Είναι καφενείο με θέρμανση. Εμείς έχουμε τα χαρτιά, με ημερομηνίες και αριθμούς πρωτοκόλλου. Εσείς έχετε μικρόφωνο.
Υστερόγραφο: Όλοι όσοι είναι ‘’τόσο κοντά’’ στο μπάσκετ της Ρόδου: ξέρουν τι χρώμα έχει η μπάλα; Το ρωτάμε γιατί αρχίσαμε να το αμφισβητούμε. Ήδη δεν είμαστε σίγουροι ότι ξέρουν ποια προπονήτρια είναι ποια, ποιο σωματείο είναι ποιο και ποιο γήπεδο βρίσκεται πού. Αν η μπάλα είναι πορτοκαλί, ας το επιβεβαιώσουν γραπτώς, με αριθμό πρωτοκόλλου. Εμείς, για σιγουριά, έχουμε φωτογραφία.
Υστερόγραφο 2: Έχεις δίκαιο να αντιδρας για το ‘λιγος’ της αρχικής ανακοίνωσης, αντικατέστησε το με το άσχετος και ξαναδιάβασε την από την αρχή…».
